Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. P. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013r. (nr [...]). Decyzją tą organ pierwszej instancji postanowił rozpatrzyć złożony przez skarżącego wniosek o nadanie statusu uchodźcy jako oczywiście bezzasadny, a ponadto odmówił nadania skarżącemu statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany.
Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 stycznia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach administracyjnych organu odwoławczego).
A. P. w dniu 18 lutego 2014r. nadał w Urzędzie Pocztowym w K. skargę na wyżej opisaną decyzję, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 24 lutego 2014 r. i została następnie przekazana przez Sąd w dniu 28 lutego 2014 r. do Rady do Spraw Uchodźców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.), skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Stosownie zaś do art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. W takiej sytuacji dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data jej nadania przez sąd w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 248, por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97, podobnie postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OZ 303/11, opubl. w Lex nr 1081207, postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1221/11, opubl. w Lex nr 1149135).
Jak już powiedziano, skarga A. P. wniesiona bezpośrednio do WSA, została przesłana przez Sąd do organu w dniu 28 lutego 2014 r. (data nadania skargi przez Sąd w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu), a więc po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a., który upłynął bezskutecznie w dniu 26 lutego 2014r.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.