Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2004r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2004r., którym zawieszono postępowanie w sprawie wymeldowania H. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. Wrzeciono [...] w W. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] podał, że organ I instancji zasadnie zawiesił postępowanie prowadzone z wniosku S. S. dotyczące wymeldowania H. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...], ponieważ w Sądzie Rejonowym dla [...] Wydział [...] Cywilny toczy się postępowanie z powództwa H. S. przeciwko S. S. o przywrócenie naruszonego posiadania przedmiotowego lokalu.
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy może wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Opuszczenie lokalu musi posiadać cechy dobrowolności. O dobrowolnym opuszczenia lokalu nie można mówić w sytuacji, gdy strona została do tego zmuszona i podjęła przewidziane prawem środki w celu obrony swych praw.
Organ wojewódzki podkreślił, że zagadnieniem wstępnym w sprawie wymeldowania H. S. z pobytu stałego jest rozstrzygnięcie sprawy przed sądem powszechnym o naruszenie posiadania przedmiotowego lokalu i dlatego konieczne było zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Na powyższą postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła S. S. Skarżąca podniosła, że zawieszenie postępowania jest nieuzasadnione zaś organ powinien dokonać wymeldowania H. S., ponieważ dowody zgromadzone w sprawie są wystarczające do dokonania wymeldowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona została w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych orzeczeń pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym obowiązującym w dacie ich wydania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zgodnie z zakresem swojej właściwości, nie stwierdził podstaw do uchylenia postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) do wydania decyzji o wymeldowaniu niezbędne jest ustalenie, że osoba, która ma być wymeldowana opuściła lokal i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą wyjaśnienia przez organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie wymeldowania jest ustalenie, czy H. S. opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie.
Z akt sprawy wynika, że w Sądzie Rejonowym dla [...] Wydział [...] Cywilny toczy się postępowanie z powództwa H. S. przeciwko S. S. o przywrócenie naruszonego posiadania przedmiotowego lokalu.
Zagadnieniem wstępnym w sprawie wymeldowania H. S. z pobytu stałego jest rozstrzygnięcie sprawy przed sądem powszechnym o naruszenie posiadania przedmiotowego lokalu.
W tych okolicznościach, gdy pomiędzy stronami postępowania istnieje spór, co do przesłanki opuszczenia lokalu przez H. S., wręcz koniecznością było zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przed sądem powszechnym.
Prawidłowe rozpoznanie sprawy w przedmiocie wymeldowania wymagało więc wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego.
Zasadnie więc organy obu instancji uznały, że rozpoznanie sprawy zależy od uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego, jakim jest niewątpliwie rozstrzygnięcie sprawy przed sądem powszechnym o naruszenie posiadania lokalu.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.