Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2016 roku referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego C. E. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (wniosek k.
27) bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że w piśmie z dnia 14 marca 2016r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączono formularz zgodny z wzorem ustalonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2016r., na zasadzie art. 73 § 1 - 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dniu 5 kwietnia 2016r. skarżący C. E. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na nieobowiązującym od 29 sierpnia 2015r. formularzu (PPF), stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, albowiem skarżący, pomimo wezwania do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na dołączonym do wezwania – obowiązującym formularzu (PPF) – nie uzupełnili tego braku (zarządzenie k. 31 – 33).
W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 22 kwietnia 2016 roku (sprzeciw k. 37).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd wypowiada się, zatem o zasadności zaskarżonego sprzeciwem zarządzenia i dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Nie rozpoznaje jednak sprawy na nowo.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu którego wzór został ustalony rozporządzeniem musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Wydając zaskarżone zarządzenie referendarz sądowy słusznie wskazał, że mimo upływu wyznaczonego siedmiodniowego terminu skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym nowym, urzędowym formularzu, aktualnie obowiązującym. Podkreślić przy tym wypada, że prawidłowy formularz załączono do wezwania do uzupełniania braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania, wobec czego zaskarżone sprzeciwem zarządzenie referendarza sądowego utrzymano w mocy.
Z tych względów, na mocy art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.