Uzasadnienie
Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] (dalej jako: "skarżący", "Stowarzyszenie") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego pasażu handlowego (w formie kontenerowych pawilonów handlowych) wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach nr ew. [...], [...], [...] z obrębu [...], przy [...] i ul. [...] na terenie Dzielnicy [...].
W skardze Stowarzyszenie wniosło także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ze względu na fakt, że wszczęcie na podstawie tych decyzji, a następnie wydanie w oparciu o nie decyzji o pozwoleniu na budowę, doprowadzi do powstania nieodwracalnych skutków prawnych, w szczególności w sytuacji jeśli w międzyczasie zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego o treści odmiennej od ustaleń ww. decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić należy, że – wbrew stanowisku skarżącego - decyzja ustalająca warunki zabudowy, z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu, nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P.p.s.a. Ustalenie warunków zabudowy terenu nie przesądza jeszcze o lokalizacji inwestycji, nie upoważnia też do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego.
Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się Stowarzyszenie, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a zatem nie jest możliwe - w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. - wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Należy podkreślić, że argumentacja skarżącego zawarta we wniosku odnosi się w istocie do postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a nie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Rozpoczęcie budowy, realizacja inwestycji, nie jest bezpośrednim skutkiem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie może ona naruszać na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw wnioskujących w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Sama obawa, że w przyszłości takie pozwolenie może zostać wydane na podstawie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, nie uzasadnia jeszcze wstrzymywania jej wykonania na obecnym etapie.
Wszak ustawodawca wyraźnie przewidział możliwość wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wprowadzając zarazem istotny instrument ochrony interesu inwestora, w postaci możliwości ustanowienia kaucji (art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.).
Odnosząc się do podnoszonych przez stronę kwestii ewentualnych sprzeczności pomiędzy ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego a decyzją o warunkach zabudowy należy podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu, czy dokonywanie ustaleń faktycznych (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II OZ 841/16, CBOISA).
Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.