Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. IV SA/Wa 637/16 skarżący T. G. został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. G. W dniu 15 listopada 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jest bezrobotny, nie posiada prawa do zasiłku. Utrzymuje się ze zbieractwa surowców wtórnych, co pozwala uzyskać kwotę około 150 zł miesięcznie. Oświadczył, że został eksmitowany do lokalu socjalnego. Wnioskodawca nie ma nieruchomości, ani wartościowych przedmiotów.
Referendarz sądowy zważył co następuje.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek, należy wskazać, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, zaś w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania
Skarżący otrzymał już wcześniej w niniejszym postępowaniu pomoc w postaci zwolnienia od kosztów sądowych (postanowienie z dnia 14 kwietnia 2016 r.), zatem postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podlega umorzeniu na podstawie art. 249 a P.p.s.a., który wskazuje, że postępowanie należy umorzyć, gdy rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
Do merytorycznego rozpoznania natomiast pozostaje wniosek o ustanowienie adwokata. Sytuacja dochodowa i majątkowa skarżącego jest obiektywnie trudna. Skarżący nie uzyskuje regularnych dochodów i utrzymuje się ze zbieractwa surowców wtórnych, nie dysponuje żadnym majątkiem. Zatem nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów zastępstwa procesowego. W konsekwencji zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze sytuację materialną skarżącego, odmowa przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, mogłaby pozbawić go prawa do sądu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. art. 249 a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.