Uzasadnienie
W piśmie z dnia 25 listopada 2017 r. A. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lipca 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny.
Do skargi dołączył, złożony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku Skarżący podał, że ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej, przebywa obecnie w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców, nie ma majątku i możliwości opłacenia profesjonalnego pełnomocnika.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Rady do Spraw Cudzoziemców o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, bowiem zgodnie z art. art. 239 § 1 pkt 1 lit. g Ppsa nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych skarżący w sprawach dotyczących udzielania cudzoziemcom ochrony.
Wobec tego Skarżący w niniejszej sprawy jest z mocy prawa zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Skoro nie istnieje obowiązek ponoszenia przez stronę skarżącą kosztów sądowych, rozpoznanie tego wniosku jest zbędne. W takiej sytuacji zgodnie z art. 249a Ppsa postępowanie należy umorzyć.
Dlatego na podstawie tego przepisu w zw. art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
Na uwzględnienie zasługuje wniosek Skarżącego o ustanowienie radcy prawnego.
Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego majątku. W związku z umieszczeniem go w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców nie ma również możliwości zdobycia środków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Stwierdzić zatem należy, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z akt sprawy oraz oświadczenia Skarżącego nie wynika również, by w dniu rozpoznawania wniosku pozostawał w stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem.
Zachodziły więc ustawowe przesłanki do przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.