Uzasadnienie
A. J. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie przekazania cudzoziemca do [...] i umorzenia postępowania o nadanie statusu uchodźcy wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że obawia się niezwłocznego przekazania i jego rodziny do [...]. W ocenie skarżącego pozbawi to go prawa do kontroli sądowej zaskarżonej decyzji.
Rada do Spraw Uchodźców nie zajęła stanowiska w sprawie przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do treści § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma jednak charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 tej ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Stosownie do treści art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
W niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem zasadne jest pozostanie skarżącego i jego rodziny w Polsce do czasu zakończenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.
Zaskarżona decyzja zawiera orzeczenie o przekazaniu cudzoziemca wraz z rodziną do [...]. Jak przyjęto w orzecznictwie, wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez sąd pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia jego skargi udzielona mu ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II OZ 1390/05, niepubl.).
Biorąc więc pod uwagę faktyczne i prawne następstwa, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji groziłby niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.