Uzasadnienie
W skardze z dnia 21 lutego 2013 r. skarżący S. O. zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata/radcy prawnego) w niniejszej sprawie.
Z informacji zawartych w formularzu wniosku, nadesłanym do Sądu w dniu 19 kwietnia 2013 r. wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest świadczenie emerytalne w wysokości 2.303,00 zł brutto (2.109,31 zł netto) miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż skarżący poza domem o pow. 120 m2 oraz działką, na której dom jest usytuowany o pow. 760 m2 nie posiada żadnego innego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie jest w stanie poniesienie kosztów sądowych niniejszej sprawy, bowiem jego sytuacja materialna jest trudna. Wnioskodawca cierpi na liczne schorzenia, przebył kilka zabiegów operacyjnych. Skarżący wymienił szczegółowo stałe miesięczne wydatki, do których zaliczył: koszt bieżącego utrzymania (wyżywienie i środki czystości) - 670 zł, stałe opłaty takie jak: prąd, gaz, woda, energia elektryczna, abonament telewizyjny- 650 zł, koszt opału na zimę - 250 zł miesięcznie oraz koszt utrzymani i eksploatacji samochodu - 150 zł miesięcznie. Ze względu na zły stan zdrowia skarżący zmuszony jest oprócz bieżących wydatków pokrywać koszty stałego leczenia w wysokości 250 zł miesięcznie.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych funkcjonuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.).
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, iż jedynym dochodem skarżącego jest świadczenie emerytalne w wysokości 2.109,31 zł netto miesięcznie. Dochód ten prawie w całości przeznaczany jest na pokrycie kosztów utrzymania domu, leczenie oraz bieżące wydatki skarżącego. Łączna wysokość koniecznych wydatków wnioskodawcy wynosi ok. 1970 zł. Zestawiając wysokość kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi oraz ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wysokością środków finansowych, którymi skarżący dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że skarżący nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych, ani majątku, który może stanowić dodatkowe źródło dochodów, należało uznać, że spełnia on przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Uiszczenie przez skarżącego kosztów sądowych oraz kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego mogłoby skutkować brakiem możliwości zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.