Uzasadnienie
W pkt I. oraz w pkt III. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 648/14, doszło do oczywistych omyłek, odpowiednio w zakresie określenia strony linii rozgraniczającej ulicy 8KUD oraz podmiotu, od którego zasądzono na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Jeżeli chodzi o pierwszą z powyższych oczywistych omyłek (w zakresie strony linii rozgraniczającej ulicy 8KUD), to z załączonej do akt administracyjnych mapy sytuacyjno-wysokościowej bezsprzecznie wynika, że ulica 8KUD ma przebieg równoleżnikowy (ze wschodu na zachód), a nie południkowy (z północy na południe), stąd nie występuje u niej zachodnia linia rozgraniczająca, a jedynie północna i południowa. Oczywiste jest w realiach niniejszej sprawy, że Sąd miał na uwadze północną linię rozgraniczającą, gdyż linia ta była kwestionowana, jako że przebiega przez działkę skarżącego, znajdującą się po stronie północnej ulicy.
Odnośnie natomiast oczywistej omyłki w zakresie określenia podmiotu, od którego zasądzono zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego należy wskazać, że zwrotu takiego może dokonać jedynie podmiot istniejący w dniu wydania wyroku. Zobowiązana do zwrotu kosztów postępowania sądowego Rada Gminy W., której uchwała została zaskarżona, nie funkcjonowała w dniu wydania wyroku (gminy [...] zostały zniesione z dniem 27 października 2002 r. - [...]). Ponadto, zgodnie z art. 27 ust. 1 powyższej ustawy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przez gminy [...] po 1 stycznia 1995 r. stają się miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego W., stąd oczywiste jest, że wolą Sądu było zobowiązanie do zwrotu kosztów postępowania sądowego organ W. właściwy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, czyli Radę W. (art. 1 ust. 1 ustawy [...] w zw. z art. 11a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), a omyłka była następstwem mechanicznego skopiowania do sentencji wyroku nazwy organu, którego akt zaskarżono.
Wobec powyższego, na podstawie art. z 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.