Uzasadnienie
S. A., pismem z dnia 27 lutego 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2014 r., [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie mieści się w granicach niniejszej sprawy.
Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy.
Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku złożonego przez S. A. w dniu 27 maja 2013 r. wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z powodu małżeństwa z obywatelką Polski i mającym się wkrótce urodzić dziecka małżonków.
Nieco ponad rok wcześniej, w dniu 30 marca 2012 r. S. A. wystąpił do Wojewody [...] również z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r., Nr 191, poz. 1133 ze zm.), dalej jako "ustawa abolicyjna". W tej sprawie, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., [...], Wojewoda [...] odmówił mu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Cudzoziemiec wniósł zażalenie w wyniku którego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. [...], utrzymał w mocy powyższe postanowienie Wojewody [...]. Właśnie o wstrzymanie tego postawienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosi skarżący.
Sądowi jest wiadome z urzędu, że na przedmiotowe postanowienie S. A. wniósł skargę do tutejszego Sądu. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą akt IV SA/Wa 589/13. Postanowieniem z dnia 27 maja 2013 r. Sąd odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia przez cudzoziemca wpisu od skargi w wyznaczonym terminie. Postanowienie Sądu jest prawomocne.
Jak wskazano wyżej Sąd może wstrzymać wykonanie aktu w granicach tej samej sprawy.
Postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r., o którego wstrzymanie wykonania wnosi S. A., zostało wydane w postępowaniu prowadzonym na skutek wniosku z dnia 30 marca 2012 r. Niniejsze postępowanie toczy się natomiast w sprawie wniosku cudzoziemca z dnia 27 maja 2013 r.
Wprawdzie oba wnioski dotyczą udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jednakże wcześniejszy z nich (z dnia 30 marca 2012 r.) uzasadniony został ustawą abolicyjną, natomiast późniejszy (z dnia 27 maja 2013 r.) małżeństwem cudzoziemca z obywatelką Polski oraz mającym się wkrótce urodzić ich wspólnym dzieckiem. W ramach postępowania zainicjowanego wcześniejszym wnioskiem organy badały, czy S. A. spełnił przesłanki określone w ustawie abolicyjnej, natomiast w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem późniejszym czy spełnił przesłanki określone w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1650).
Różnorodność uzasadnień wniosków, a w konsekwencji i badanych przez organy przesłanek sprawia, że Sąd ma do czynienia z różnymi postępowaniami.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.