Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Minister Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia [...] czerwca 2005 r., którym odmówiono uzgodnienia realizacji inwestycji polegającej na budowie zakładu betoniarskiego na terenie [...] obszaru chronionego krajobrazu i jednocześnie uzgodnił przedmiotową inwestycję.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w dniu 7 maja 2001 r. C. W. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu betoniarskiego na działce o nr. ewid. [...] położonej we wsi P., gm. W. Wniosek ten został w dniu 27 maja 2004 r. zmieniony w ten sposób, że jako działkę na której planowana jest inwestycja wskazano - zamiast działki nr [...] – działkę o nr. [...].
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. Wojewoda [...], któremu przekazano wniosek w trybie art. 53 ust. 5 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), odmówił uzgodnienia przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu podniósł m. in. - powołując się na art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody oraz przepisy rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] - iż na terenie obszaru chronionego krajobrazu zakazana jest realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
Zażalenie na omawiane postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody złożył C. W., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu.
Minister Środowiska rozpatrując powyższe zażalenie wskazał, że zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz.
21) przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 16 października 1991 r.o ochronie przyrody zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie, w jakim nie są nią sprzeczne jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie. A zatem rozporządzenie Wojewody [...], na które powołano się w postanowieniu organu I instancji, utraciło ostatecznie moc obowiązującą w dniu 2 sierpnia 2001 r., tj. 6 miesięcy po dniu wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o ochronie przyrody. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania zawarty w omawianym rozporządzeniu zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
Ponadto Minister Środowiska stwierdził, iż postanowienie Wojewody [...] odmawiające uzgodnienia realizacji inwestycji zapadło z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, z uwagi na zbyt ogólnikowe uzasadnienie faktyczne.
Wobec powyższego, Minister uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji i jednocześnie – stwierdzając, iż brak jest aktów prawnych wydanych w oparciu o ustawę z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, zakazujących realizacji przedmiotowej inwestycji – postanowił uzgodnić realizację inwestycji będącej przedmiotem wniosku C. W. Skargę na omawiane postanowienie Ministra Środowiska wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczestniczka postępowania R. K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska. Zdaniem skarżącej, planowana inwestycja (budowa zakładu betoniarskiego) ma być zlokalizowana na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, na którym dopuszcza się jedynie zabudowę jednorodzinną oraz związaną z ochroną zdrowia, oświatą, obronnością i bezpieczeństwem państwa, działalnością wyznaniową, turystyką, rekreacją, sportem i wypoczynkiem oraz z gospodarstwami rolnymi.
Nie dopuszcza się natomiast lokalizowania nowych lub rozbudowy istniejących inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, co wynika z rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] – Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] września 1997 r., Nr [...], poz. [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Ponadto skarżąca wskazała, iż prawna zmiana obszaru chronionego krajobrazu dla gmin, w tym. gm. W. nastąpiła rozporządzeniem [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]) oraz rozporządzeniem [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Zmiany te zostały uwzględnione w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego wymienionych w rozporządzeniu gmin.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, z uwagi na jej bezzasadność. Minister wskazał, że akt na który powołuje się skarżąca w skardze – rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] (...) również utraciło ostatecznie moc obowiązującą w dniu 2 sierpnia 2001 r., tj. 6 miesięcy po dniu wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o ochronie przyrody. Organ podkreślił, iż za uzgodnieniem realizacji planowanej inwestycji przemawia to, że brak jest aktów prawnych odnoszących się do [...] obszaru chronionego krajobrazu wydanych w oparciu o ustawę z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, które zakazują realizacji przedmiotowej inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem.
Badając legalność zaskarżonego aktu Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie i prowadzi do uchylenia kwestionowanego postanowienia.
Minister Środowiska uchylając postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody i orzekając o pozytywnym uzgodnieniu planowanej przez inwestora inwestycji, wskazał na okoliczność utraty mocy obowiązującej z dniem 2 sierpnia 2001 r. Rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...], powołując się na art. 11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz.
21) w myśl, którego przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od daty jej wejścia w życie.
W ocenie Sądu stanowisko prezentowane przez organ naczelny jest nieuzasadnione i wynika z błędnej interpretacji i terminu "aktu wykonawczego". Przede wszystkim należy zauważyć, iż wojewoda nie jest organem uprawnionym do wydawania aktów wykonawczych do ustaw. Uprawnienie wojewody do wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r., zostało określone w art. 32 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem wprowadzenie form ochrony przyrody, o których mowa w art. 26 i 28-31, następuje w drodze rozporządzenia wojewody, który określa nazwę obszaru lub obiektu, jego położenia, w miarę potrzeb otulinę oraz zakazy dla nich właściwe wybrane spośród wymienionych w art. 26 a ust 1 i art. 31 a. Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie Województwa [...] zostało wydane na podstawie wyżej wskazanych przepisów tj. art. 26, 32 i 37 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody.
Dokonując ustawą z dnia 7 grudnia 2000 r. (Dz. U. Nr 3 poz. 21 z 2001 r.) zmiany ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody ustawodawca w treści art. 7 zawarł regulację prawną odnoszącą się m.in. do obszarów chronionego krajobrazu utworzonego na podstawie dotychczasowych przepisów. Zgodnie z tą regulacją obszary te stają się obszarami chronionego krajobrazu w rozumieniu niniejszej ustawy. Przepis art. 7 należy rozumieć jako przepis szczególny i w stosunku do form ochrony przyrody, o których mowa w tym przepisie, tj. parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu, pomników przyrody, nie ma zastosowania klauzula intertemporalna, zawarta w art. 11 tej ustawy, na którą powołał się Minister Środowiska, stwierdzając, iż rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. utraciło moc obowiązującą z dniem 2 sierpnia 2001 r.
Zauważyć należy, że również ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880), która uchyliła poprzednio obowiązującą w/w ustawę z dnia 16 października 1991 r. w przepisach przejściowych w art. 153 stanowi, iż formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust 1 pkt 1 – 4 i 6 – 10, utworzone lub wprowadzone przed dniem wejścia życie ustawy stają się formami ochrony przyrody w rozumieniu niniejszej ustawy. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy obszaru chronionego krajobrazu stanowią jedną z form ochrony przyrody.
Wobec powyższych wywodów należy stwierdzić, iż Minister Środowiska wydając zaskarżone postanowienie dokonał błędnej interpretacji art. 7 w związku z art. 11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody.
Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy rozważy czy planowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie naruszy stanu istniejących zasobów i warunków przyrodniczych obszaru objętego ochroną, uwzględniając aktualny stan prawny.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 poz. 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowaniach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt ustawy.