Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 667/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków.
W dniu 18 lipca 2007 r. B. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "zażalenie", w którym wniosła m. in o uchylenie postanowienia Sądu z dnia 26 czerwca 2007 r.
Powyższe pismo skarżącej Sąd potraktował jako skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r. i skierował sprawę na posiedzenie niejawne.
Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną B. G. Jako przyczynę Sąd wskazał niezachowanie wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez podmiot wymieniony w treści przepisu art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Ponadto Sąd wskazał, że zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Zaskarżone przez skarżącą postanowienie z pewnością kończy postępowanie w sprawie, ponadto brak jest przepisów szczególnych, które stanowiłyby inaczej, zatem pouczenie zawarte w postanowieniu z dnia 26 czerwca 2007 r. o przysługującej skardze kasacyjnej, było prawidłowe.
Następnie w piśmie z dnia 10 sierpnia 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) B. G. wniosła m in.: "o rozpatrzenie zażalenia nadanego w dniu 18 lipca 2007 r. [...] jako zażalenia na postanowienie z dnia 1 sierpnia 2007 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej".
Pismo to Sąd potraktował m in. jako zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2007 r. Zażalenie to skarżąca sporządziła jednak samodzielnie, pomimo stosownego pouczenia o treści art. 194 § 4 P.p.s.a., w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. odrzucił je jako niedopuszczalne.
W dniu 20 maja 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) B. G. złożyła wniosek o sprostowanie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r. We wniosku skarżąca podniosła, że nie wnosiła do Sądu skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r., którym odrzucono jej skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lutego 2007 r., lecz wnosiła na to postanowienie zażalenie. W związku z powyższym skarżąca stwierdziła, że w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2008 r. "przedmiotem odrzucenia odrzucającego zażalenie powinno być odrzucenie skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego z dnia [...].02.2007 r. nr [...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 P.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie zaś do treści art. 166 powołanej ustawy, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji, jak i uzasadnieniu orzeczenia (por. W. Siedlecki, w: B. Dobrzański i inni Komentarz, s. 548, postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, nr 10, poz. 155).
Przedmiotem sprostowania mogą być zaś wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Oczywistość omyłki pisarskiej, rachunkowej lub innej wyraża się natomiast tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sądowych sprawy bezspornie wynika, że w dniu 18 lipca 2007 r. B. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "zażalenie", w którym wniosła m. in. o uchylenie postanowienia Sądu z dnia 26 czerwca 2007 r. Sąd potraktował powyższe pismo skarżącej jako skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r. Stwierdzić należy przy tym, że skarżąca została prawidłowo pouczona, iż od postanowienia o odrzuceniu skargi można wnieść do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. W pouczeniu doręczonym skarżącej przez Sąd wraz z odpisem postanowienia z dnia 26 czerwca 2007 r. wskazano również w jakim terminie i w jaki sposób wnosi się ten środek odwoławczy, w tym wskazano, iż sporządzenie takiego środka jest objęte tzw. przymusem adwokackim. Wniesione przez skarżącą w dniu 18 lipca 2007 r. pismo procesowe, pomimo tego, że zostało zatytułowane "zażalenie", skierowane zostało do Naczelnego Sądu Administracyjnego i zawierało jednoznaczne żądanie uchylenia postanowienia z dnia 26 czerwca 2007 r. o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo potraktował to pismo jako skargę kasacyjną od tego postanowienia.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na to, iż z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby zaistniała jakakolwiek oczywista omyłka pisarska lub rachunkowa polegająca na istnieniu wadliwości w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.