Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Wojewoda [...] odmówił D. N. obywatelce Wietnamu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. N. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r.
W uzasadnieniu organ wywodził, że D. N. wystąpiła w dniu 27 kwietnia 2012 r. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na zamiar podjęcia pracy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. odmówił udzielenia cudzoziemce D. N. wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, ze przebywa w Polsce nielegalnie, w związku z czym zachodzą wobec niej przesłanki, określone w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wywodził, że na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec może przekroczyć granicę oraz przebywać na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jeżeli posiada:
- 1. ważny dokument podróży;
- 2. ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane;
- 3. zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem;
Zgodnie zaś z art. 36 ust. 1 wizę krajową w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 — 7, wydaje lub odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca. Ponadto, zgodnie z ust. 2 w/w artykułu cudzoziemcowi przebywającemu legalnie na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, wizę krajową w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 - 7, może wydać konsul, którego siedziba znajduje się w tym państwie. Organ przywołał treść art. 48 a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym wizę krajową unieważnia się, jeżeli w chwili jej wydania zachodzi okoliczność uzasadniającą odmowę jej wydania.
Organ stwierdził, że w dniu składania przedmiotowego wniosku D. N. przebywała r a terytorium Polski na podstawie wizy krajowej [...], wydanej przez konsula w P. w dniu [...] lipca 2011 r., ważnej od dnia 20 lipca 2011 r. do 14 czerwca 2012 r. na okres pobytu 331 dni.
Występując z wnioskiem cudzoziemka powołała się na zamiar kontynuowania zatrudnienia na stanowisku kucharza w firmie "T.", zgodnie z posiadanym zezwoleniem na pracę typ [...], ważnym do dnia 14 czerwca 2012 r.
W trakcie postępowania wyjaśniającego toczącego się przez Wojewodą [...], ustalono, iż decyzja konsula w P., wiza nr [...], na podstawie, której cudzoziemka wjechała na terytorium Polski została unieważniona. W związku z powyższym zachodzi przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.
Organ wywodził, że na etapie postępowania odwoławczego, pismem z dnia 5 września 2012r. pełnomocnik cudzoziemki został wezwany o uzupełnienie materiału dowodowego o oryginały bądź potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów potwierdzających legalny pobyt D. N. na terytorium Polski bądź faktyczne opuszczenie tego terytorium. Pomimo skutecznego wezwania materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie został uzupełniony o wymagane dokumenty.
Podkreślono, że w dyspozycji organu znajduje się przesłany przez Wydział Konsularny Ambasady RP w P. wykaz obejmujący 288 cofniętych wiz, w którym znajdują się między innymi dane D. N. W związku z powyższymi ustaleniami, w ocenie organu odwoławczego, zachodzi w sprawie obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określona w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nielegalnie.
Organ podkreślił, ze z uwagi na jednoznaczne brzmienie obowiązujących przepisów, nie jest możliwe uwzględnianie argumentów przedstawionych przez stronę. Niedopuszczalna jest w tym przypadku żadna uznaniowość.
Organ wywodził, że wobec stwierdzenia zastosowania wobec strony obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia, odstąpił od badania, czy wnioskodawczym spełnia przesłanki do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż prowadziłoby to do bezpodstawnego przedłużania postępowania i pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie.
Skargę na powyższą decyzję wniosła D. N. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- - naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 8, 9, 77 i 80 k.p.a., w ten sposób, iż niedokładnie wyjaśniono okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a w szczególności tego czy cudzoziemiec spełnił wszystkie wymogi zawiązane z wydaniem mu wizy krajowej i czy został należycie poinformowany o istotnych dla jego sytuacji prawnej decyzjach organów administracji publicznej;
- - naruszenie art. 15 k.p.a., w ten sposób, że postępowanie przed organem II instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia;
- - naruszenie art. 6 k.p.a., w ten sposób, że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym;
- - naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez bezpodstawne przyjęcie wystąpienia przesłanki zawartej w art. 57 ust. 1 pkt 9 tej ustawy;
- - naruszenie art. 6, 8 i 110 k.p.a. poprzez złamanie zasady związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją i wydanie sprzecznych w swojej treści orzeczeń przez ten sam organ administracji publicznej w indywidualnej oraz konkretnej, związanej z pracą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej sytuacji cudzoziemca, tj. wydanie decyzji negatywnej, pomimo wcześniejszego udzielenia zezwolenia na pracę.
W obszernym uzasadnieniu skargi D. N. stwierdziła, iż działała w zaufaniu do władzy publicznej, a o unieważnieniu wizy dowiedział się z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012. Wywodzono, że decyzja jest dla skarżącej krzywdząca i niesprawiedliwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2013 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nadto i naruszeń, które Sąd byłyby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Cudzoziemcowi - stosownie do art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.) - odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie.
Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy przyczyną odmowy udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony było właśnie uznanie jej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za nielegalny. Doszło bowiem do unieważnienia przez Konsul RP w P. posiadanej przez skarżącą wizy, na podstawie której wjechała do Polski.
W ocenie Sądu przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z prawem. Również zasadne było odstąpienie przez organ odwoławczy od badania, czy skarżący spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 53 b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, wskazane w przywołanych regulacjach umożliwiają pozytywne rozpoznanie wniosku jedynie przy braku przesłanek negatywnych określonych w art.
57. W kontekście treści skargi wskazać jeszcze należy: - po pierwsze, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wobec przebywania na terytorium Polski nielegalnie, czyli wydana na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, byłaby uzasadniona także wówczas, gdy cudzoziemiec złożył wniosek w czasie, gdy jego pobyt miał charakter legalny. Rozstrzyganie w postępowaniu administracyjnym polega bowiem na zastosowaniu obowiązującego prawa do ustalonego stanu faktycznego sprawy, organ, wydając decyzję, bierze pod uwagę stan faktyczny sprawy ustalony w dniu wydania rozstrzygnięcia, a nie w dniu wszczęcia postępowania. Pogląd taki jest jednolicie prezentowany w doktrynie (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 617; B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 601-602) oraz w orzecznictwie. Na przykład w wyroku z dnia 4 października 2000 r. sygn. akt V SA 283/00 ("LEX" nr 50110) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wiążą z datą wszczęcia postępowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznania sprawy. Miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązujący w dacie wydania decyzji" (wyrok NSA z 25.04.2008r,, sygn. akt II OSK 273/07, publ. ONSAiWSA 2009/4/75 i Lex nr 510236). W rozważanej sprawie za podstawę decyzji przyjęto stan faktyczny ustalony w dniu jej wydania, z którego wynikało, że konsul w P. unieważnił posiadaną dotychczas przez skarżącą wizę.
Zauważyć ponadto należy, że użycie w art. 57 ustawy o cudzoziemcach przez ustawodawcę określenia "cudzoziemcowi odmawia się" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia sprecyzowanych w tym artykule przesłanek.
Wywody zawarte w skardze, a odnoszące się do faktu nie otrzymania przez skarżącą decyzji unieważniająca jej wizę krajową nie mogą odnieść pożądanego przez T. i H. H. skutku. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 48b ust. 4 ustawy o cudzoziemcach decyzji o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Okoliczność powyższa została wyeksponowana przez organ w zaskarżonej decyzji.
Powyższa okoliczność przesądza zatem o bezzasadności zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.
Zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadą dotycząca naruszenia art. 7,8, 9, 77 i 80 k.p.a. Organy bowiem w sposób pełny i wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszania art. 15 k.p.a. stwierdził należy, że nie znajduje on odzwierciedlenia w treści zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że zakreślona tym przepisem zasada dwuinstancyjności postępowania, nie ogranicza się jedynie - jak podnosi w sformułowanym zarzucie skarżąca - do kontroli rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji. Zadaniem organu odwoławczego, procedujacego zgodnie z powyższą regułą jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zgodnie z zapisem art. 15 k.p.a. ponownie merytorycznie rozpoznał sprawę w sposób tożsamy, co organ I instancji i z tych przyczyn utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Konstruując zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. skarżąca nie wskazała, która konkretnie przepisy zostały przez organ niewłaściwie zastosowane lub ni3 zastosowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaś takich naruszeń.
Niezasadny jest także ostatni z zarzutów skargi dotyczący naruszenia art. 6, 8 i 110 k.p.a. W myśl ostatniego z powołanych przepisów organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić sprzeczności z decyzją dotycząca zezwolenia na pracę wydana przez Wojewodę [...]. Przedmiot obydwu decyzji nie jest tożsamy. Posiadanie zezwolenia na pracę stanowi jedna z przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach). W takiej sytuacji wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie zezwolenia na pracę nie stanowi jedynej, obligującej przesłanki do wydania pozytywnej decyzji zezwalającej na zamieszkanie. Treść obu decyzji nie pozostaje wiec ze sobą w sprzeczności.
Mając na względzie powyższe na mocy art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.