Uzasadnienie
S. M. w skardze z dnia 3 grudnia 2012 r. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Wobec tego, że wniosek skarżącego nie został złożony na urzędowym formularzu, pismem Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. wezwano skarżącego do usunięcia tego braku i wypełnienia odpowiedniego formularza w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Mając na uwadze, iż wnioskodawca nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie zakreślonym dla dokonania tej czynności, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 12 lutego 2013 r. pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.
Od wskazanego zarządzenia, w przewidzianym prawem terminie, S. M. wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, że w styczniu 2013 r. przebywał w szpitalu w K., dlatego też nie mógł uzupełnić braków wniosku o prawo pomocy w zakreślonym pierwotnie terminie. Do sprzeciwu skarżący dołączył następujące dokumenty: formularz PPF, kartę informacyjną leczenia szpitalnego, przekaz pocztowy świadczenia rentowego, decyzję - nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2013 z tytułu podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości oraz dwie faktury VAT z apteki na kwotę 110, 62 zł i 247,63 zł.
Z oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach zawartego w formularzu wniosku z dnia 25 lutego 2013 r. wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jedynym dochodem wnioskodawcy jest renta w wysokości 1.025,31 zł netto miesięcznie. Skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnej o pow. 0,74 ha i leśnej o pow. 0,06 ha. Wśród comiesięcznych wydatków koniecznych skarżący wymienił opłatę za mieszkanie w wysokości 300 zł oraz wydatki na lekarstwa w kwocie 270 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 P.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 P.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów źródłowych uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że dochód, którym skarżący dysponuje, tj. 1025,31 zł netto miesięcznie nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Same bieżące opłaty ponoszone z tytułu utrzymania domu pomniejszają dochody wnioskodawcy o kwotę 300 zł miesięcznie. Na pokrycie pozostałych kosztów, m.in. kosztów wyżywienia i ubrania, niezbędnych lekarstw wnioskodawcy pozostaje zatem niewielka kwota – ok. 700 zł. Biorąc przy tym pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie oraz fakt, że skarżący przeznacza ponad 200 zł miesięcznie na lekarstwa, należy stwierdzić, że dochody skarżącego pozwalają na pokrycie jedynie kosztów bieżącego utrzymania. Nie dysponując w tej sytuacji ani zasobami pieniężnymi ani wartościowymi przedmiotami, skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 260 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.