Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w S. (zwana dalej "Stowarzyszenie") pismem z 9 grudnia 2013 r. wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 stycznia 2014 r. Stowarzyszenie zostało wezwane do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji Stowarzyszenia w dacie jej wniesienia. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie ww. braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.") osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W art. 29 P.p.s.a. ustanowiono z kolei obowiązek, wymienionych w art. 28 podmiotów, wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie stanowi brak formalny skargi, do którego usunięcia Sąd ma obowiązek wezwać w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., zaś niewykonanie tego obowiązku w terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi doręczono Stowarzyszeniu w dniu 20 stycznia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k.12 akt sądowych). Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 27 stycznia 2014 r. (czwartek). Pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania, Stowarzyszenie nie uzupełniło braku formalnego skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.