Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...) Prezydent Miasta O. odmówił wymeldowania M.G. z pobytu stałego z lokalu przy ul. (...) w O. W uzasadnieniu decyzji Prezydent stwierdził, że w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż M.G, przez dwa miesiące przebywał w Zakładzie Karnym (...). Wskazuje na to informacja z Krajowego Rejestru Karnego, zeznania świadków jak również zeznania M.G.. Jednocześnie zeznania świadków oraz kontrola w przedmiotowym lokalu wskazują, iż M.G. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, iż trwale opuścił on lokal przy ul. (...) w O., a tym samym do jego wymeldowania.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył S.Z. podnosząc zarzut, iż budynek przy ul. (...) w W. jest prywatną własnością skarżącego i nie podlegał publicznej gospodarce lokalami. Podkreślił, iż Prezydent Miasta O. dokonując zameldowania M.G. na pobyt stały w przedmiotowym lokalu nie zwrócił się do właściciela z zapytaniem, czy wyraża zgodę na zameldowanie M.G., jak również nie poinformował go o fakcie wydania decyzji o zameldowaniu wyżej wymienionego.
Decyzją z dnia (...) stycznia 2007 roku, Nr (...)Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia (...) listopada 2006 roku.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda (...) wskazał, iż w myśl art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku Nr 139, poz. 993 ze zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. O opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić wówczas, gdy osoba, której postępowanie dotyczy, fizycznie nie przebywa w lokalu, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie w tym lokalu jest wynikiem woli tej osoby.
Czasowa nieobecność M.G. w przedmiotowym lokalu spowodowana była jego aresztowaniem i osadzeniem w Zakładzie Karnym (...) na okres (...).
Po odbyciu zasądzonej kary M.G. wrócił do zajmowanego przez siebie lokalu i w nim koncentruje wszystkie swoje sprawy życiowe. Z lokalu tego nigdy się nie wyprowadził. Brak więc było podstaw do jego wymeldowania z przedmiotowego lokalu.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S.Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że obie zaskarżone decyzje zostały i wydane bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W szczególności nie wyjaśniono na jakiej podstawie Prezydent Miasta O. zameldował M.G. w budynku, nie objętym przepisami o gminnej gospodarce lokalami, który jest własnością prywatną, bez poinformowania właściciela o powyższym i bez uzyskania jego zgody na zameldowanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie narusza prawa.
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku Nr 139, poz. 993 ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawi wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego lub czasowego pobytu trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy).
Decyzja o wymeldowaniu osoby jest uzasadniona jedynie w wypadku, gdy osoba ta opuściła (w sposób trwały i dobrowolny) miejsce stałego pobytu. Zatem organ przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać, czy dana osoba opuściła, czy też przebywa w lokalu. Fakt opuszczenia lokalu stanowi jedyną przesłankę uprawniającą organ meldunkowy do wydania decyzji o wymeldowaniu. Należy mieć na uwadze, że celem ustawy o ewidencji ludności
Sygn. akt IV SA/Wa 672/07 i dowodach osobistych jest dyscyplinowanie obywateli z punktu widzenia wiedzy posiadanej przez właściwe organy o miejscu, w którym aktualnie obywatele rzeczywiście przebywają. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 561/05, LEX nr 194344).
W rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu, przesłanka pozwalająca na wymeldowanie M.G. z pobytu stałego z lokalu przy ul. (...) w O. na wniosek właściciela lokalu S.Z., nie została spełniona. Zebrany w sprawie materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy, na który powołują się organy obu instancji, w sposób jednoznaczny wskazuje, że M.G. nie opuścił wyżej wskazanego miejsca stałego zameldowania. Z przesłuchań świadków: G.R., M.M. i A.O. wynika, że wyżej wymieniony przebywał przez dwa miesiące w Zakładzie Karnym w (...). Nie opuścił jednak trwale miejsca swojego stałego pobytu (lokalu przy ul. (...) w O.). Posiada tam swoje rzeczy osobiste i sprzęt gospodarstwa domowego. Jest też często widywany w spornym budynku lub jego najbliższej okolicy. Powyższy fakt potwierdziła także kontrola meldunkowa przeprowadzona przez pracowników Wydziału spraw Obywatelskich Urzędu Miasta O. Powyższe ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości i pozwalają na przyjęcie, że M.G. nie opuścił lokalu przy ul. (...) w O., a tym samym nie została spełniona przesłanka warunkująca wymeldowanie go z pobytu stałego w wymienionym lokalu.
Zarzuty skarżącego, że organy meldunkowe nie wyjaśniły, na jakiej podstawie wyżej wymieniony został zameldowany oraz, że skarżącego nie powiadomiono o zameldowaniu M.G. jak również nie uzyskano zgody skarżącego na jego zameldowanie nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tego rodzaju zarzuty mają znaczenie wyłącznie w postępowaniu dotyczącym uchylenia czynności materialno - technicznej zameldowania.
Niezasadne są również zarzuty, że organy nie ustaliły m. in., czy M.G. posiada np. umowę z zakładem energetycznym na dostawę elektryczności, czy też umowę na wywóz nieczystości, gdyż również i w tym przypadku kwestie te nie były przedmiotem niniejszego postępowania. Jak już bowiem wyżej wspomniano jedyną przesłanką uzasadniającą wydanie decyzji o wymeldowaniu jest stwierdzenie przez organ meldunkowy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego faktu opuszczenia lokalu przez określoną osobę. Skoro zatem w niniejszej sprawie organy meldunkowe ustaliły na podstawie zebranego materiału dowodowego (m. in. na podstawie dowodu z przesłuchań świadków, kontroli meldunkowej), że M.G. nadal przebywa w spornym lokalu, to brak było podstaw do wydania orzeczenia o wymeldowaniu.
Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.