Uzasadnienie
A. A. wniósł do Wojewódzkiego Sadu administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Po wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł, skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (formularz PPF z dnia 15 marca 2013 r.) w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Podał, że utrzymywał się jedynie z pomocy socjalnej – przysługiwała mu kwota 25 zł dziennie. Obecnie pomoc ta również się skończyła (art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP). Żyje na granicy ubóstwa.
Skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez:
- - złożenie oświadczenia o źródłach jego utrzymania w chwili obecnej oraz o wysokości tych źródeł utrzymania – w szczególności poprzez wyjaśnienie skąd skarżący czerpie środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych (wyżywienie, ubrania),
- - złożenie oświadczenia, czy ponownie stara się uzyskać jakąkolwiek pomoc socjalną (np. w przypadku ewentualnego złożenia kolejnego wniosku w ramach procedury uchodźczej).
W piśmie z dnia 3 czerwca 2013 r. skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych źródeł utrzymania, nie otrzymuje już pomocy socjalnej i nie ma prawa do jej ponownego otrzymywania, nie złożył kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Kilku znajomych pozwala mu przetrwać ciężki okres, żywiąc go.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę dane zawarte we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF oraz piśmie z dnia 3 czerwca 2013 r. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Skarżący nie uzyskuje żadnych dochodów, nie przysługuje mu już pomoc socjalna w ramach procedury uchodźczej. Korzysta z pomocy znajomych (w zakresie wyżywienia).
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.