Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] stycznia 2016 r. nr [...], wydana na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 89p ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.; dalej zwanej "u.u.c.o.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a."), utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2016 r., nr [...], odmawiającą G. M. nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej. Powyższe decyzje obejmowały swym zakresem także jej małoletnie dzieci A. M. i W. M. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
G. M. (dalej zwana "skarżącą") obywatelka [...], deklarująca narodowość [...], wnioskiem z 18 sierpnia 2014 r. wystąpiła o nadanie jej statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Oświadczyła, iż powodem wyjazdu była sytuacja w kraju powstała w wyniku toczącego się konfliktu zbrojnego. Skarżąca wyjaśniła, iż co noc słyszała wybuchy i wystrzały, a jej dzieci bały się i nie mogły spać. Podała również, iż była zastraszana i nękana przez mężczyzn, który przychodzili do jej domu i wydzwaniali do niej, w celu powołania jej męża do wojska.
Ponadto we wniosku skarżąca stwierdziła, iż zdarzenia, których doświadczyła, wskazują o prześladowaniu w kraju pochodzenia i poddawaniu przemocy psychicznej. Cudzoziemka nie brała czynnego udziału w działaniach wojennych, jak również nie należała do żadnej partii politycznej ani innej organizacji. Oświadczyła także, iż nigdy nie była zatrzymana ani aresztowana. Kraj pochodzenia opuściła bez problemów [...] sierpnia 2014 r., wraz z dziećmi na podstawie paszportu wydanego przez władze [...].
W trakcie przesłuchania statusowego przeprowadzonego 15 grudnia 2014 r. skarżąca wskazała, że urodziła się D., a następnie mieszkała w B. w [...]. W latach 1988-1996 pracowała jako laborantka w szkole średniej. Cudzoziemka od 2010 r. przebywała trzykrotnie w Polsce podejmując pracę na podstawie wiz. Uzasadniając bezpośrednie przesłanki złożonego wniosku skarżąca oświadczyła, że obawia się eskalacji konfliktu zbrojnego. Wyjaśniła, że B, w którym znajduje się [...], położony jest niedaleko granicy z [...], zatem narażony jest w pierwszej kolejności na atak zbrojny. Skarżąca jako kolejny powód podała okoliczności związane z dwukrotną mobilizacją jej męża. Cudzoziemka oświadczyła, że była nachodzona i straszona więzieniem przez mężczyzn szukających jej męża w celu doręczenia wezwania o powołaniu do wojska. Nadto zeznała, że mimo, iż informowała, że mąż przebywa za zagranica dalej była nękana przez osoby z wezwaniami. W konsekwencji skarżąca zdecydowała się na wyjazd wraz z dziećmi.
Do zgromadzonego materiału dowodowego dołączono m.in. zaświadczenie o stanie zdrowia skarżącej oraz informacje na temat aktualnej sytuacji polityczno-społecznej i militarnej na [...] (opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC).
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lutego 2015 r. odmówił skarżącej nadania statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując na brak spełnienia przesłanek świadczących o prześladowaniu w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.u.c.o., jak również udzielenia ochrony uzupełniającej z uwagi na nie istniejące rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, określone w art. 15 u.u.c.o.
W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z 16 marca 2015 r., skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając naruszenie:
- - art. 13 art. u.u.c.o. w zw. z art. 1A Konwencji Genewskiej poprzez niewłaściwa wykładnię,
- - art. 15 pkt 2 u.u.c.o. przez odmowę przyznania ochrony uzupełniającej pomimo stwierdzenia, że sytuacja na [...] pozostaje niestabilna,
- - art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w szczególności: niezbadanie stanu bezpieczeństwa w kraju pochodzenia, niepodjęcie działań w celu ustalenia zagrożenia ze strony innych podmiotów, brak odniesienia się do aktualnego funkcjonowania aparatu państwowego oraz niezbadanie czy skarżąca będzie miała zapewnione odpowiednie leczenie w przypadku powrotu na [...].
W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje stanowisko o zasadności przyznania ochrony międzynarodowej oraz wyjaśniła, że jej mąż stara się o zalegalizowanie pobytu w Polsce na innej postawie prawnej. Skarżąca w toku postępowania zwróciła również uwagę na problemy zdrowotne swojej córki. Do uzupełnienia odwołania dołączono wyniki badań skarżącej, artykuł ze strony internetowej Human Rights Watch o sytuacji na [...] oraz zaświadczenia o pobieraniu nauki przez córki.
Organ odwoławczy dopuścił jako dowody artykuł dotyczący sytuacji w kraju pochodzenia oraz dokumenty odnoszące się do stanu zdrowia skarżącej. Jednocześnie organ zwrócił się do skarżącej z wezwanie do przedstawienia kopii decyzji stanowiącej podstawę legalizacji pobytu jej męża oraz zaświadczenia lekarskiego o aktualnym stanie jej zdrowia oraz córki, które pozostało bez odpowiedzi.
Wskazaną na wstępie decyzją Rada do Spraw Uchodźców (dalej zwana również "Radą") utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
Rozważając ogólną sytuację w kraju pochodzenia Rada zakwalifikowała toczące się walki zbrojne z [....] [...] we wschodnich [...] ([...] i [...]) [...], jako konflikt zbrojny w rozumieniu art. 15 pkt 3 u.u.c.o. Natomiast sytuacja na pozostałym obszarze tego kraju mimo, że jest trudna, pozostaje stabilna i pod kontrolą władz wybranych w demokratycznych wyborach. Na potwierdzenie swojego stanowiska Rada powołała się na raport Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych (UNHCR) dotyczącym sytuacji na [...] z [...] września 2015 r.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że cudzoziemka nie pochodzi ani z [...] ani z [...] czy [...], zatem w razie powrotu do kraju pochodzenia nie grozi jej znalezienie się w rejonie konfliktu zbrojnego. Sytuacja na pozostałym obszarze [...] jest obecnie stabilna i pod kontrolą nowych władz. Zdaniem Rady sama obawa przed rozszerzeniem się działań wojennych nie stanowi przesłanki do nadania statusu uchodźcy i ma charakter wyłącznie spekulatywny. Organ odwoławczy za ustawowe prześladowanie nie uznał również poszukiwania męża skarżącej przez władze [...] w celu powołania go do wojska.
Rada podzieliła tym samym stanowisko organu I instancji, że w przypadku cudzoziemki nie wystąpiły żadne okoliczności dające podstawę do objęcia jej formą ochrony międzynarodowej w postaci nadania statusu uchodźcy.
Organ odwoławczy badając przesłanki udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej stwierdził, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie byłaby ona narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje. W przypadku powrotu skarżącej na [...] brak jest podstaw do przyjęcia, że mogłoby jej grozić orzeczenie kary śmierci, tortury lub nieludzkie traktowanie czy karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenia dla życia i zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej. Konflikt zbrojny toczący się obecnie na [...] ograniczony jest bowiem do [...] [...], a skarżącej nie grozi znalezienie się w jego rejonie.
Odnosząc się natomiast do stanu opieki medycznej, jako przesłanki z art. 15 pkt 2 u.u.c.o., Rada stwierdziła, że dokumenty złożone przez skarżącą wskazują na jej problemy zdrowotne, natomiast nie podstaw do uznania, że skarżąca będzie pozbawiona odpowiedniej opieki medycznej na [...]. Organ zwrócił uwagę, że dokument Human Right Watch przedstawiony przez skarżącą wskazuje na problemy związane z opieką medyczną na terenach objętych kontrolą [...] i nie dotyczy pozostałej części kraju znajdującej się pod kontrolą władz. Rada podkreśliła również, iż skarżąca nie dostarczyła zaświadczenia o aktualnym stanie zdrowia i ewentualnych zagrożeniach z tym związanych.
Z tych względów Rada stwierdziła, że skarżąca nie spełnia przesłanek do objęcia jej ochroną uzupełniającą na terytorium RP stosownie do art. 15 u.u.c.o.
W skardze na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła jej naruszenie:
- 1) art. 15 pkt 2 u.u.c.o. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy stan jej zdrowia oraz córki uzasadnia ryzyko doznania poważnej krzywdy przez nieludzkie traktowanie w przypadku powrotu do kraju pochodzenia;
- 2) art. 20 ust. 1 pkt 1 u.u.c.o. przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej przez skarżącą i jej córkę ze względu na okoliczności określone w art. 15 pkt 2 u.u.o.;
- 3) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu zdrowia córki skarżącej oraz poziomu opieki medycznej oferowanej w kraju pochodzenia pod względem zabezpieczenia życia i zdrowia skarżącej oraz jej córki,
- 4) art. 80 k.p.a. przez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów dokonaną w oparciu o niekompletny materiał dowodowy;
- 5) art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję oraz niewłaściwe uzasadnienie polegające na: a) braku wskazania dowodów w oparciu o które ustalono, że skarżącej będzie zapewniona odpowiednia opieka medyczna, b) pominięciu faktu złego stanu zdrowia córki skarżącej, c) nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów odwołania tj. naruszenia przepisów k.p.a.
W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części odmawiającej jej udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania norm prawa materialnego i przepisów postępowania. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły, że brak jest podstaw prawnych do przyznania skarżącej ochrony międzynarodowej - statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej.
Stosownie do art. 13 ust. 1 u.u.c.o., stanowiącego powtórzenie regulacji art. 1A pkt 2 Konwencji Genewskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Akty prześladowania zarówno w rozumieniu art. 1A Konwencji Genewskiej, jak i art. 13 ust. 1 u.u.c.o. muszą: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm.), lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 9 ust. 1 lit. a i b Dyrektywy Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, Dz. U. UE L 337/9 z 2011 r.).
Podkreślenia wymaga, że nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejącą, uzasadnioną obawę prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Jedynym podłożem prześladowań może być: rasa, religia, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej czy też posiadane przekonania polityczne osoby wnioskującej o przyznanie ochrony.
Wskazać należy, że nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca relewantnej okoliczności, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ww. Konwencji i ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy powinna w sposób niebudzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. Przy czym nie wystarcza jedynie jej subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, powinna być dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.
Skarżąca jako zasadnicze powody ubiegania się o ochronę międzynarodową wskazała obawy związane z trwającym konfliktem zbrojnym na terenie [...] oraz jego rozszerzeniem na teren przez nią zamieszkiwany. Wskazała również na zagrożenie związane z poszukiwaniem jej męża w celu powołania do armii. W toku postępowania przed organami cudzoziemka powołała się także na brak właściwej opieki medycznej w przypadku powrotu do kraju pochodzenia.
Oceniając kwestie podnoszone we wniosku o udzielenie ochrony Sąd uznał, że w żaden sposób nie odnoszą się one do indywidualnego zagrożenia uzasadniającego obawy przed prześladowaniem na terytorium [...] w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Żywiona przez skarżącą obawa przed eskalacją działań wojennych na terytorium [...] nie może stanowić o spełnieniu ustawowych przesłanek określających prześladowanie. Faktem jest, iż obszar [...] oraz [...] i [...] [...] są kontrolowane przez [...] o poglądach [...], jednakże nie stwierdzono aby mogły one zagrozić bezpieczeństwu każdego obywatela na pozostałym terytorium [...]. Obszar centralnej, zachodniej, południowej i częściowo wschodniej [...] pozostaje pod całkowitą kontrolą władz kraju. Obecnie nie toczą się tam żadne walki zbrojne, a sytuacja bezpieczeństwa można uznać za stabilną. Skarżąca wraz z dziećmi bez żadnych problemów poruszała się po terytorium [...], a następnie opuściła kraj pochodzenia posługując się paszportem.
W konsekwencji, słusznie organy uznały, iż brak było podstaw do stwierdzenia istnienia zagrożenia prześladowaniem lub poważnym zagrożeniem dla zdrowia i życia cudzoziemki na terytorium kraju pochodzenia. Trudno uznać za prześladowanie subiektywne odczucie skarżącej o możliwości rozszerzenia trwającego konfliktu zbrojnego.
Sąd podziela również ocenę organów, że obawy skarżącej związane z poszukiwaniem jej męża w związku z zarządzoną mobilizacją na [...] nie uzasadniają przyznania jej statusu uchodźcy. Pobór do wojska został oparty na źródłach prawa państwa [...] i w żaden sposób nie nosi on cech prześladowania skarżącej.
Ze znajdującego się w aktach sprawy opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2014 r. nr [...], wynika m.in., że od marca 2014 r. w związku z [...] [...] i wydarzeniami na wschodzie [...] rozpoczęto w kraju pochodzenia cudzoziemca cząstkową mobilizację. Natomiast uchylanie się od poboru do takiej służby karane jest pozbawieniem wolności do lat 5. Z opracowania tego wynika również, że władze kraju pochodzenia cudzoziemca poprzez mobilizację do wojska realizują prawo do utrzymania sił zbrojnych w celu zapewnienie bezpieczeństwa państwa i ochrony swych granic. Przy czym obowiązek mobilizacji nie jest bezwzględny, albowiem zgodnie z prawem zwolnione są od pełnienia służby wojskowej osoby, które ze względu na stan zdrowia lub wyznawaną religię nie mogą służyć w armii.
Biorąc powyższe pod uwagę zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powody, na które powoływała się skarżąca w toku postepowania, nie stanowią wystarczającej przesłanki do nadania statusu uchodźcy, gdyż nie można im przypisać indywidualnego charakteru prześladowań ze strony władz, ani prześladowań, przed którymi władze nie byłby w stanie zapewnić obywatelowi należytej ochrony.
Z tych względów Sąd podzielił argumentację organów administracji, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania tego statusu.
W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 u.u.c.o. cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:
- 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,
- 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,
- 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego
- - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.
Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażona na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, gdyż na [...] nie jest wymierzana i wykonywana kara śmierci.
Na aprobatę zasługuje również twierdzenie Rady, że skarżąca oraz jej córka mogą liczyć na bezpłatną pomoc medyczną na terytorium [...] kontrolowanym przez jej władze. Natomiast samo obniżenie jakości opieki socjalnej czy medycznej w kraju pochodzenia w stosunku do tej, którą może otrzymać w Polsce nie stanowi o spełnieniu przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej. Należy zwrócić również uwagę, iż skarżąca nie przedstawiła na wezwanie organu odwoławczego zaświadczenia o swoim aktualnym stanie zdrowia oraz córki. Powyższe jest o tyle istotne, że to właśnie obowiązkiem wnioskodawcy jest uzasadnić wniosek o udzielenie międzynarodowej ochrony. Zatem argument o konieczności kontynuowania w Polsce rozpoczętego leczenia nie zasługuje na uwzględnienie.
Biorąc pod uwagę sytuację bezpieczeństwa panującą na [...] brak jest również podstaw do przyjęcia, że skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Żadne bowiem z doniesień na temat sytuacji na [...] nie potwierdza, by ludność cywilna na terenie kontrolowanym przez władze [...] była pozbawiona wolności, torturowana.
W związku z powyższym, organy administracji słusznie uznały, że cudzoziemka nie spełnia przesłanek uzasadniających udzielenie jej ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 15 u.u.c.o.. Tym samym za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przepisu art. 15 pkt 2 oraz art. 20 ust. 1 pkt 1 u.u.c.o.
Wbrew stanowisku skarżącej, orzekające w niniejszej sprawie organy dołożyły wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizowały wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Oceniając wniosek zebrano i przeanalizowała aktualne informacje dotyczące m.in. sytuacji bezpieczeństwa i praw człowieka na [...] (ostanie opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC pochodziło z [...] stycznia 2015 r.). Podkreślić w tym miejscu należy, że rolą Rady jest zapoznawanie się z urzędu z aktualną dokumentacją dotyczącą krajów pochodzenia uchodźców.
Tym samym uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach i przedstawiając argumentację w tym zakresie. Nie można również podzielić stanowiska skarżącej co do naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja wydana bowiem została z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania i w oparciu o całokształt materiału dowodowego, co zostało odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji, sporządzonego zgodnie z wymogami ww. przepisu. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przepisów k.p.a.
Podsumowując Sąd stwierdza, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został prawidłowo zebrany i oceniony przez organy administracji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji.
Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.