Uzasadnienie
Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku Z. O. i B. Z., decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu M. Z. z domu przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ podał, że po przeprowadzeniu postępowania dowodowego stwierdzono, że M. Z. sam przyznał, iż dobrowolnie opuścił dom przy ul. [...] w W., zabrał większość swoich rzeczy osobistych i dokumenty. Jednocześnie podkreślił, że sam nie wymelduje się aż do czasu zakończenia sprawy rozwodowej i podziału majątku.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. Z. podnosząc, że wniosek Z. O. i B. Z. stanowi w istocie nadużycie prawa, a jego rzeczywistym celem jest uniemożliwienie mu zabezpieczenia i zinwentaryzowania wspólnego dorobku małżeńskiego w celu dokonania jego sadowego podziału. Jednocześnie podniósł, że sam fakt nie przebywania w miejscu stałego zameldowania nie jest wystarczającą przesłanką do wymeldowania z pobytu stałego.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] podkreślił, że M. Z. dobrowolnie opuścił dom przy ul. [...] w W. i nie dopełnili obowiązku wymeldowania się, czego zresztą nie kwestionuje. Oznacza to, że przedmiotowy lokal nie jest miejscem stałego pobytu skarżącego. Wojewoda podniósł, że nie może zostać uwzględniony zarzut podnoszony w odwołaniu, dotyczący okoliczności toczących się spraw rozwodowej i o podział majątku, bowiem ich wynik nie ma żadnego wpływu na spełnienie przesłanek wymeldowania.
Z tych względów Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. Z. zarzucając jej niezgodność z prawem.
W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że nie kwestionuje faktu opuszczenia miejsca pobytu stałego (zameldowania) trwającego dłużej, niż 2 miesiące i niedopełnienia obowiązku wymeldowania. Skarżący podniósł, że dobrowolne opuszczenie miejsca zameldowania miało charakter tymczasowy, związany z napiętą sytuacją rodzinną, jednocześnie powrót do domu stał się niemożliwy z powodu wymiany zamków oraz odmowy wydania mu przez żonę nowych kluczy. Skarżący zarzucił Wojewodzie, że nie rozpatrywał możliwości przejścia na jego własność nieruchomości z której został wymeldowany, w następstwie wyroku o podziale majątku wspólnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Według art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.- zwanej dalej "ustawą"), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy).
W orzecznictwie Sądu utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, ponadto organ winien ustalić zamiar osoby, która ma być wymeldowana. Oczywiście przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m. in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00 (niepubl.), wyrok NSA z dnia 6 lutego 2002 r., sygn. akt SA/Sz 1278/00 (niepubl.).
Należy mieć na uwadze, że wydanie decyzji administracyjnej o wymeldowaniu z pobytu stałego, stanowi wyjątek od ogólnej zasady realizacji obowiązku wymeldowania przez osobę, która opuszcza miejsce pobytu stałego. Dlatego też obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę o wymeldowanie jest niebudzące wątpliwości ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanki do wymeldowania, tj. opuszczenia miejsca pobytu stałego. Obowiązek ten wynika z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 kpa, tj. organy administracji publicznej powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa), zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której m.in. organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 1 i § 3 kpa).
Rozpatrując sprawę w świetle wyżej wskazanych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, iż rozstrzygnięcia organów obu instancji, są zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym.
Przede wszystkim należy podkreślić, iż po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Prezydent W., jak i Wojewoda [...] słusznie uznali, że zachodzą przesłanki wymeldowania M. Z. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w W. W trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że M. Z. nie mieszka w budynku przy ul. [...] w W. Wskazują na zeznania Z. O. i B. Z.. Również sam skarżący podniósł, w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego jak i w skardze do Sądu, że wyprowadził się z przedmiotowego budynku ponad 2 miesiące temu.
Należy podkreślić, że ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Wymeldowanie na wniosek ustala jedynie, że osoba zameldowania pod przedmiotowym adresem opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, że sam fakt wymeldowania nie ma znaczenia w postępowaniu sądowym mającym na celu orzeczenie rozwodu oraz podziału majątku między skarżącym, a jego żoną. Samo wymeldowanie nie ma żadnego wpływu na prawo własności spornej nieruchomości.
W tej sytuacji, gdy bezspornym jest, że skarżący nie zamieszkuje w budynku przy ul. [...] w W., rozstrzygnięcia obu organów uznać należy za zasadne.
Skoro zatem Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.