Uzasadnienie
Skarżący M. G. w skardze na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, zawarł także wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, złożonym do Sądu w dniu 22 stycznia 2014 r. (data badania pisma w urzędzie pocztowym), skarżący oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego majątku, w tym zasobów pieniężnych. Źródłem jego utrzymania jest świadczenie rentowe w wysokości 866,72 zł. Oświadczył, że opłaty za mieszkanie opłacane są po połowie przez niego i przez matkę E. G. i wynoszą: czynsz – 351,49 zł, gaz – 38,28 zł, energia elektryczna – 115,70 zł. Ponadto stwierdził, że nie prowadzi ewidencji wydatków na wyżywienie, odzież, środki czystości.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.
Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest świadczenie rentowe w wysokości ok. 866 zł. Skarżący oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, z tym, że wydatki na utrzymanie mieszkania ponosi wraz z matką – po połowie. Wydatki te wynoszą ok. 505 zł. Zatem skarżącemu po opłaceniu kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania (250 zł) pozostaje ok. 600 zł na inne podstawowe wydatki (wyżywienie, odzież, środki higieny i inne). W tej sytuacji, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznano, że poniesienie przez niego kosztów sądowych, mogłoby narazić skarżącego na uszczerbek utrzymania koniecznego.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.