Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 marca 2010 r. K. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2010 r. nr [...], uznający za nieuzasadnione jego zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami w bryłach budynków z elementami zagospodarowania terenu oraz budowy drogi wewnętrznej z sieciami infrastruktury technicznej na działce nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] i [...], [...] z obrębu [...], przy ul. [...], na terenie Dzielnicy U. w W. W zaskarżonym postanowieniu skarżący został błędnie pouczony o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Kolegium, w terminie 30 dni, co Kolegium wyraźnie przyznało w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
W myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zostało wydane w postępowaniu administracyjnym, jednakże ani nie służy na nie zażalenie, ani nie kończy ono postępowania w sprawie, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie przysługuje na nie zatem skarga do sądu administracyjnego.
Stanowisko to jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych w szczególności z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie II SAB/Go 16/08 z dnia 3 września 2008 r., który stwierdził, iż "celem skargi na bezczynność organu jest uzyskanie wyroku sądu zobowiązującego organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a jej wniesienie jest możliwe dopiero po złożeniu zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest zatem wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma więc charakter incydentalny związany ściśle z zażaleniem strony zarzucającej organowi niższego stopnia bezczynność. Stanowisko to nie może zatem kończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty, gdyż uprawnionym do tego jest najpierw organ pierwszej instancji.".
Przedmiotowa skarga nie mogła zostać potraktowana jako skarga na bezczynność Prezydenta W. z uwagi na to, iż wyraźnie wynika z niej, iż skarżone jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., a nie bezczynność Prezydenta W. Art. 112 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., stanowiący, iż błędne pouczenie w postanowieniu co do skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż błędne pouczenie, w niniejszym przypadku, nie szkodzi stronie, która w każdej chwili może wnieść, za pośrednictwem Prezydenta W., skargę na bezczynność tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Mając powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucając skargę, której wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.