Uzasadnienie
Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w [...] wydał U. E., obywatelowi [...], ostateczną odmowę wydania wizy Schengen. Żona U. E. – E. E., obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, złożyła do Ministra Spraw Zagranicznych skargę na odmowę wydania wizy dla małżonka obywatela polskiego. W piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Minister poinformował E. E. o podstawach prawnych wydawania wiz przez Konsula Rzeczypospolitej Polskiej oraz o dokonanej weryfikacji przedmiotowego postępowania wizowego.
E. E. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo z dnia [...] listopada 2014 r. Skarga została uzupełniona w piśmie z dnia 2 lutego 2015 r. (pierwotnie w aktach sprawach sprawy zarejestrowanej pod sygn. IV SA/Wa 759/15).
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 215 poz. 1583 ze zm.) konsul udziela wiz. Powołana ustawa nie zawiera jednak przepisu z którego wynikałoby, że czynności urzędowe podejmowane w sprawach należących do właściwości polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych podlegają kontroli sądów administracyjnych (sprawy sądowoadministracyjne).
Stosownie do art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wiz wydawanych przez konsulów, z wyjątkiem wiz wydanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm.). W ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. wdrożona została dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG.
Obywatele Unii Europejskiej zamieszkujący w państwie, którego są obywatelami, nie mogą jednak powoływać się na prawa przyznane na podstawie prawa wspólnotowego dotyczącego swobodnego przepływu osób, a członkowie ich rodzin podlegają krajowym przepisom odnoszącym się do procedury i zasad wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Kontrola nad czynnościami konsulów, sprawowana przez Ministra Spraw Zagranicznych, dokonywana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) właściwych dla skarg i wniosków. Wynik tej kontroli nie podlega zaskarżeniu do sądów administracyjnych, bowiem również nie mieści się w zakresie art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Rozpatrywana sprawa dotyczy wydania wizy obywatelowi [...] pozostającemu w związku małżeńskim z obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej – skarżącą E. E. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotem postępowania jest czynność zastrzeżona do właściwości konsula, która nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, co zostało expresis verbis wyrażone w art. 5 pkt 4 P.p.s.a. Jak wywiedziono wyżej, żaden innych przepis prawa nie dopuszcza w tym zakresie kognicji sądu administracyjnego, dlatego skarga E. E. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.