Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. orzekł o zameldowaniu A. L. na pobyt stały w lokalu nr [...], przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta W. stwierdził, że przesłanką zameldowania jest sam fakt przebywania określonej osoby w lokalu bez konieczności legitymowania się potwierdzeniem uprawnienia do przebywania w nim. Fakt zamieszkiwania A. L. w lokalu nr [...], przy ul. [...] w W. potwierdziła kontrola meldunkowa. W przedmiotowym lokalu znajdują się jej wszystkie rzeczy osobiste. Posiada ona klucze do tego lokalu i skoncentrowane jest w nim jej życie prywatne i rodzinne.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. K. podnosząc zarzut, że przed Sądem Rejonowym [...] toczy się postępowanie o eksmisję A. L. i jej matki M. K. W postępowaniu tym pozwane nie uzyskały tytułu do lokalu zamiennego w związku z czym podjęły starania o zameldowanie w mieszkaniu, które stanowi jego własność.
Okoliczność, iż stwierdzono w toku kontroli meldunkowej, że w mieszkaniu znajdują się rzeczy osobiste A. L., zdaniem odwołującego się nie daje podstawy do jej zameldowania. Rzeczy te znalazły się bowiem w mieszkaniu przy okazji kolejnych odwiedzin i zostały pozostawione celowo. A. L. zamieszkuje wspólnie z narzeczonym i powinna ubiegać się o zameldowanie w tym właśnie miejscu.
Decyzją z dnia [...] lutego 2011 roku, Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzje Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2010 roku.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że toczące się postępowanie w sądzie powszechnym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Miałoby ono znaczenie, gdyby zapadł wyrok nakazujący opuszczenie A. L. lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. oraz, gdyby obowiązek ten został wykonany dobrowolnie lub w wyniku postępowania egzekucyjnego.
Wojewoda stwierdził również, że organ I instancji podjął czynności w celu przesłuchania większej ilości świadków, jednakże wezwana w charakterze świadka M. M. nie stawiła się w urzędzie w wyznaczonym terminie. Sąsiedzi zamieszkujący w pobliżu przedmiotowego lokalu zostali natomiast rozpytaniu na okoliczność zamieszkiwania A. L. przy okazji kontroli meldunkowej przeprowadzonej w dniu 22 grudnia 2010 roku.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. K. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W skardze nie został podniesiony zarzut naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego lub procesowego. Z treści skargi należy jednak wnosić, że skarżący zarzuca organom administracji naruszenie przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżący zarzuca bowiem organom administracji, że poczynione przez te organy ustalenia faktyczne nie dawały podstawy do zameldowania A. L. na pobyt stały w lokalu nr [...], przy ul. [...] w W. Zarzut ten, zdaniem Sądu, uznać należy za niezasadny.
Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku Nr 139, poz. 993 ze zm.) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.
Należy mieć na uwadze, że celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest dyscyplinowanie obywateli z punktu widzenia wiedzy posiadanej przez właściwe organy o miejscu, w którym aktualnie obywatele rzeczywiście przebywają. W aktualnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 561/05, LEX nr 194344).
Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Materiał ten był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż organy administracji naruszyły art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a.
Ustalony przez organy administracji stan faktyczny, w ocenie Sądu, wskazuje, że A. L. przebywa z zamiarem stałego pobytu w lokalu nr [...], przy ul. [...] w W., a tym samym zachodzi przesłanka pozwalająca na zameldowanie jej na pobyt stały w tym lokalu.
Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji potwierdzają stwierdzenia skarżącego zawarte w skardze. Skarżący stwierdza bowiem, że przed Sądem Rejonowym [...] toczy się postępowanie o eksmisję A. L. oraz jej matki M. K. Oznacza to, że A. L. przebywa w lokalu nr [...], przy ul. [...] w W. Nie wytacza się bowiem powództwa o eksmisję przeciwko osobie, która w danym lokalu nie mieszka.
Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności z przyczyn, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.