Uzasadnienie
P. K. wniósł do Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiające wyłączenia Wójta Gminy S. od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] na działkach ew. nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w Z. w gminie S. W zaskarżonym postanowieniu pouczono stronę, że nie służy na nie zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sprawa, w której P. K. wniósł skargę, nie należy do właściwości sądów administracyjnych, stąd podlega odrzuceniu.
Właściwość sądów administracyjnych została określona w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Zgodnie z powyższym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Przepis art. 3 § 2 pkt 2 określa, że sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg jedynie na trzy rodzaje postanowień:
- 1) zaskarżalnych (na które służy zażalenie),
- 2) kończących postępowanie,
- 3) rozstrzygających sprawę co do istoty.
Zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.
Wyłączenie organu lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. W myśl bowiem art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku postanowienia o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia organu K.p.a. nie przewiduje zażalenia, a w konsekwencji niedopuszczalne jest także wniesienie skargi do sądu. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może podnieść swoje zarzuty w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie.
Postanowienie o odmowie wyłączenia organu nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Trafnie zatem organ w zaskarżonym postanowieniu pouczył skarżącego, że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie.
Przepisy ustaw szczególnych nie przewidują sądowej kontroli postanowień w przedmiocie wyłączenia organu od udziału w postępowaniu.
Strona postępowania może natomiast kwestionować zaniechanie w wyłączeniu pracownika (potwierdzone postanowieniem odmownym) w ramach wniesienia środków odwoławczych od wydanej ostatecznie decyzji, a następnie na etapie zaskarżenia ostatecznej decyzji do sądu administracyjnego.
W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.