Uzasadnienie
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] czerwca 2004r., po rozpatrzeniu odwołania M. i M. F., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. odmawiającą uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] lipca 2003r. o pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych od tej decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. odmówił ustalenia odszkodowania od Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. polegającego na odtworzeniu ubezpieczenia brzegu zbiornika [...] wraz z ciągiem spacerowym w rejonie Hoteli " [...] " w T. przy ul. [...]. W decyzji organ zawarł pouczenie, iż zgodnie z art. 186 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.) stronie niezadowolonej z ustalonego odszkodowania przysługuje droga sądowa.
M. i M. F. pismem z dnia 28 lipca 2003r. wystąpili do Wojewody [...] o uzupełnienie na podstawie art. 111 kpa pouczenia zawartego ww. decyzji co do sposobu i terminu zaskarżenia tej decyzji oraz wskazania dokładnie organu odwoławczego właściwego rzeczowo w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji.
Organ odwoławczy stwierdził, iż Wojewoda [...] zasadnie odmówił uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] lipca 2003r, gdyż stosownie do treści art. 107 § 1 kpa zawiera ona niezbędne pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa do sądu zgodnie z treścią art. 186 ust. 4 ustawy z dnia 18 Lipca 2001r Prawo wodne. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie nakładają na organy administracji publicznej obowiązku wskazywania stronom konkretnego sądu powszechnego, do którego należy wystąpić z powództwem, gdyż zagadnienia te są regulowane przez kodeks postępowania cywilnego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M. F. i M. F. domagając się jej uchylenia, jak i uchylenia na zasadzie art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wszystkich innych wcześniej wydanych w sprawie decyzji, które na skutek powtórnego, niezgodnego z prawem, postępowania wodnoprawnego, doprowadziły do wyeliminowania prawomocnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 roku orzekającej w przedmiocie odszkodowania za zniszczone ubezpieczenie brzegu przed korozją w Ośrodku Wypoczynkowym " [...]", położonym nad zbiornikiem [...] w M. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2005r. skarżący powtórzyli dokładnie żądanie uchylenia wszystkich wydanych decyzji administracyjnych na zasadzie art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów.
Zaskarżona decyzja musiała być wzruszona, i to w drodze stwierdzenia nieważności, ponieważ zapadła w wyniku rozpoznania niedopuszczalnego środka odwoławczego.
Instytucja uzupełnienia decyzji, o której mowa w art. 111 kpa, została tak skonstruowana, że od orzeczeń wydanych w tym przedmiocie nie przysługują środki odwoławcze. Uzupełnienie, jak też odmowa uzupełnienia decyzji co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego, albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach, następuje przez wydanie w trybie art. 123 kpa postanowienia, na które nie służy zażalenie (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego; Komentarza; Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2000; str.468). Zgodnie z art. 141 § 1 kpa zażalenie przysługuje na postanowienia wydane w toku postępowania, jeżeli kodeks tak stanowi. Ponieważ przepis art. 111 kpa nie stanowi, że na postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji przysługuje zażalenie, to w myśl art. 142 kpa strona może zaskarżyć go łącznie z wniesieniem środka zaskarżenia od wydanej decyzji.
Powyższe stwierdzenia prowadzą do oczywistego wniosku, że Minister Środowiska wydając zaskarżoną decyzję rażąco naruszył przepis art. 111 kpa, skoro rozpoznał niedopuszczalny środek odwoławczy wniesiony przez skarżących na rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003r, odmawiające uzupełnienia o pouczenie własnej decyzji z dnia [...] lipca 2003 roku., a które błędnie organ nazwał decyzją, gdyż w istocie jest postanowieniem wydanym na podstawie art. 123 kpa, od którego nie przysługuje zażalenie.
W tym stanie rzeczy należało zaskarżoną decyzję wyeliminować z obrotu prawnego, jako że jest ona dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, o jakiej mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 kpa i dlatego należało stwierdzić jej nieważność.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie znajduje podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżących i poddania kontroli sądowej na zasadzie art. 135 ustawy z dnia 30 siepania 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i uchylenia wszystkich innych wcześniej wydanych w sprawie decyzji, które doprowadziły, do wyeliminowania ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 roku orzekającej w przedmiocie odszkodowania za zniszczenie ubezpieczenie brzegu Jeziora [...] wraz z ciągiem spacerowym w rejonie Hotelu "[...]" w T. przy ul. [...]. Kontroli sądowej została poddana decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] września 2004r. o charakterze czysto procesowym. Kwestionowana decyzja nie ma bezpośredniego związku z przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003r., skoro materia sprawy dotyczy odmowy ustalenia odszkodowania na podstawie art. 186 ust. 3 i art. 204 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 1154, poz. 229 z późn. zm.) i podlega kognicji sądu powszechnego.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 kpa.