Uzasadnienie
Na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na wskazaną w sentencji decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] skarżący M. W. złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Z informacji zawartych w formularzu wniosku wynika, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest emerytura w wysokości 948, 24 zł netto miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż skarżący poza służebnością osobistą mieszkania nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż nie jest w stanie poniesienie kosztów niniejszego postępowania, bowiem dochód z emerytury wystarcza mu jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życia codziennego.
Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu nie zawierał pełnej informacji co do wielkości wydatków ponoszonych miesięcznie na bieżące utrzymanie skarżącego, wnioskodawca pismem Sądu z dnia 19 maja 2011 r., na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), został wezwany do uzupełnienia, w terminie 14 dni przedmiotowego wniosku poprzez złożenie m.in. oświadczenia o wysokości wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący w piśmie z dnia 1 czerwca 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) oświadczył, iż nie posiada konta bankowego. Wśród wydatków na bieżące utrzymanie wnioskodawca wymienił: koszty konsumpcji (450 zł), leczenia (150 zł), opłatę za wodę (30 zł), energię elektryczną (120 zł), opłatę za opał (150 zł), gaz (50 zł) oraz środki czystości i higieny osobistej (50 zł).
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Należy dodać, że prawo pomocy może dotyczyć wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a.
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF oraz piśmie z dnia 1 czerwca 2011 r. uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, iż jedynym dochodem skarżącego jest świadczenie emerytalne w wysokości 948, 24 zł miesięcznie. Dochód ten w całości przeznaczany jest na pokrycie kosztów utrzymania koniecznego, które według oświadczenia skarżącego wynoszą ok. 1000 zł miesięcznie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do uznania, że posiada on wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego. Uiszczenie przez skarżącego kosztów sądowych oraz kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego, mając na uwadze wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów, wobec ponoszonych kosztów utrzymania oraz stałego leczenia, mogłoby skutkować brakiem możliwości zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.