Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. J. S. wniosła skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 249/15. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wniosku złożonego w dniu 6 stycznia 2001 r. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną ulicę [...] i ulicę [...] w trybie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). W wyroku tym Sąd, stwierdził jednocześnie, iż bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Akta sprawy administracyjnej wraz z odpisem prawomocnego wyroku wpłynęły do Prezydenta [...] w dniu 25 listopada 2015 r., zatem termin wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny upłynął w dniu 27 stycznia 2016 r.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca pismem z dnia 3 lutego 2016 r. wezwała Prezydenta [...] do wykonania ww. wyroku, jednak Prezydent [...] nie zastosował się do tego wezwania i nie wydał decyzji odszkodowawczej do dnia wniesienia skargi do Sądu.
W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ulicy [...] stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 100 m2 Prezydent [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 roku zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy ze skargi kasacyjnej skarżącej na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt I SA/Wa 205/14 z dnia 26 września 2014 roku; natomiast w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ulicy [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2016 roku, Prezydent [...] ustalił i przyznał odszkodowanie za ww działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 91 m2 zajętą pod drogę publiczną. Wobec powyższego organ uznał, że skarga jest bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola taka polega m.in. na rozpoznawaniu skarg na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: ppsa), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. (art. 154 § 2 ppsa). Z kolei grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 ppsa).
Jak wskazano wyżej, przed wniesieniem skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 249/15, skarżąca wezwała Prezydenta [...] do jego wykonania. Procesowy wymóg wniesienia skargi został zatem spełniony. Terminy do wniesienia skargi ustalone w art. 53 ppsa nie mają zastosowania do skargi wnoszonej na podstawie art. 154 § 1 ppsa, a w konsekwencji dopuszczalność jej wniesienia nie jest uwarunkowana upływem określonego czasu od dnia doręczenia organowi wezwania do wykonania wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2721/12, Lex nr 1248469).
Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 578/12, Lex nr 1252111).
Dokonując oceny okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia Prezydent [...] rozstrzygnął przedmiotowy w niosek w części wydając w tym zakresie decyzję, zaś odnośnie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] nie rozpoznał merytorycznie wniosku o ustalenie odszkodowania z uwagi na zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez NSA skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą w sprawie I SA/Wa 205/14.
Jednakże należy podnieść, iż organ po ww wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawał w bezczynności nie rozpoznając wniosku z 2001 roku w okresie zakreślonym przez Sąd. W tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie grzywny organowi Sąd uznał za uzasadniony. Skutkowało to wymierzeniem organowi grzywny w wysokości 1000 zł. Wymierzając grzywnę w takiej kwocie Sąd miał na uwadze okoliczność, iż przedmiotowe postępowanie administracyjne toczy od 15 latu jednocześnie uwzględniając niewątpliwe powody długotrwałości postępowania związane również z rozpoznaniem wniosków o wznowienie postępowań Sąd uznał, że jej wysokość mieści się w granicach określonych przez art. 154 § 6 ppsa.
Sąd podkreśla, że niewykonanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawa stanowi szczególnie istotne uchybienie w działaniu organu administracji, godzi bowiem w zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym w szczególności w zasadę praworządności zawartą w art. 7 kpa oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 kpa
Wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 154 § 1 ppsa ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale zawiera też element represyjny, stanowiący w istocie sankcję za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych.
Zgodnie z art. 154 § 2 ppsa Sąd ma obowiązek orzec, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, obecna bezczynność organu, która wystąpiła po wyroku z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 434/15, nie ma jeszcze charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż organ podejmował szereg czynności w celu zebrania materiału dowodowego.
Również, w okolicznościach tej sprawy, Sąd uznał za uzasadnioną kwotę 500 zł. tytułem uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie na podstawie art. 154 § 7 ppsa na jej rzecz sumy pieniężnej. W ocenie Sądu, przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 154 § 7 ppsa jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. A więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie zachodzi.
Z powyższych względów, w pkt 1 i 2 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 154 § 1 i § 2 związku z art. 154 § 6 ppsa, w pkt 3 - na podstawie z art. 154 § 7 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i § 2 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).