Uzasadnienie
Decyzją z [...] czerwca 2000 r. Burmistrz Gminy W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami przewidzianej do realizacji na terenie działek oznaczonych nr ewid. [...] z obrębu [...] położonych w W. przy projektowanym przedłużeniu ul. [...], zmienianej decyzja tego organu z dnia [...] stycznia 2002 r. m.in. poprzez zmianę granic obszaru, na którym planowana inwestycja miałaby zostać zrealizowana.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [... października 2003 r. stwierdziło nieważność decyzji ostatecznej Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r.
Po rozpatrzeniu wniosku S. w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] października 2003 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzorczy stwierdził, że S. występując z wnioskiem z dnia 28 marca 2004 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, czterokondygnacyjnych, wskazał jako teren realizacji działkę o pow. 8000 m2 oznaczoną nr ewid. [...] z obrębu [...], położoną przy południowej granicy osiedla "[...]", pomiędzy projektowaną ulicą a domami S. W wypisie z rejestru gruntów dotyczącym wniosku brak działki oznaczonej nr [...], natomiast jest działka m/w [...]., z kolei załączniki graficzne znajdujące się przy wniosku wskazują teren działki nr [...].
Decyzja Burmistrza Gminu W. z [...] czerwca 2000 r. jako teren realizacji inwestycji określa działki o nr [...] z obrębu [...] i podaje w uzasadnieniu, że "przedmiotowy teren znajduje się w obszarze [...] o funkcjach mieszkaniowo usługowych w bezpośredniej granicy z obszarem [...] o funkcjach ochrony systemu przyrodniczego miasta".
Według ustaleń dokonanych w trakcie prowadzonego postępowania nieważnościowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że teren inwestycji znajduje się w obszarze oznaczonym w Miejscowym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [....], zatwierdzonym Uchwała Rady W. nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) symbolem [...], w którym obowiązują specjalne ograniczenia i uwarunkowania w celu zachowania bądź przywrócenia równowagi przyrodniczej w skali miasta. Ustalenia podstawowe planu dla tego obszaru to:
- - w obszarze preferuje się rozwój obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową,
- - dopuszcza się utrzymanie lub lokalizowanie niezbędnych urządzeń towarzyszących funkcji preferowanej oraz innych niekolidujących z nią,
- - wyklucza się lokalizowanie budownictwa mieszkaniowego poza terenami określonymi w ustaleniach szczegółowych: obiektów produkcyjnych, magazynów, składów, wszelkich obiektów uciążliwych.
Uwarunkowania i ograniczenia wynikające ze specyfiki wskazanego obszaru obligują według zapisów planu do określonego sposobu zagospodarowania terenów dolnego tarasu, który winien być kształtowany przy uwzględnieniu dyspozycji widokowej z górnego tarasu [...].
W konsekwencji wskazanych okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. zmienia decyzję z dnia [...] stycznia 2002 r. w zakresie granic obszaru, na którym planowania inwestycja miałaby zostać zrealizowana, obarczona jest wadą sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie jej wydania, gdyż teren inwestycji znajduje się w obszarze [...] ochrony przyrodniczej miasta, a nie jak napisano w decyzji, na terenie sąsiadującym z obszarem oznaczonym w planie symbolem [...] – mieszkaniowo-usługowym.
W myśl art. 46 a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 156 § 1 pkt 7 kpa obliguje organ administracji publicznej do stwierdzenia nieważności decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
W ocenie Kolegium Odwoławczego wykazane wady decyzji polegające na niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, skutkowały stwierdzeniem nieważności takiej decyzji.
Ponadto organ wskazał, że decyzja zawiera inną istotną wadę, a mianowicie dokonano rozszerzenia terenu o działki oznaczone na załączniku graficznym do decyzji literami: F, G, H, I i F. Tego rodzaju wada jest również wadą ciężką, wskazującą na naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem inwestor we wniosku określa teren projektowanej inwestycji poprzez przedstawienie granic tego terenu na kopii mapy zasadniczej. W sprawie niniejszej inwestor wskazał jako teren inwestycji działkę nr [...] o powierzchni 8000 m2, a tymczasem w decyzji wymieniono działki nr ewid. [...].
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. S. Skarżąca zarzuca kwestionowanej decyzji rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, podając, iż na etapie uprzednio prowadzonego postępowania nieważnościowego wnosiła o jego zawieszenie, motywując koniecznością dokonania interpretacji zapisów planu.
Wniosek o zawieszenie nie został rozpatrzony przez organ, co spowodowało, iż inkryminowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 107 kpa.
Ponadto w skardze postawiono zarzut, iż decyzja opiera swoje orzeczenia na chaotycznych, niedokładnych i merytorycznie niespójnych opiniach Naczelnego Architekta Miasta.
Zdaniem skarżącego fakt, że miejscowy plan ogólny wygasł z dniem 31 grudnia 2003 r. zachodzą przesłanki do zastosowania art. 158 § 2 kpa w związku z art. 156 § 2 kpa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odwołanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jaj legalności. Organ orzekający lokalizację zamierzenia inwestycyjnego, która w jego ocenie w sposób wyraźny kolidowała z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) oraz z wymienionymi w zaskarżonej decyzji przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowisko organu orzekającego w tym zakresie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie nasuwa żadnych zastrzeżeń.
Z dokumentacji planistycznej znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że teren przedmiotowej inwestycji położony jest w strefie oznaczonej symbolem [...], dla której obowiązują specjalne ograniczenia i uwarunkowania w celu zachowania bądź p[przywrócenia równowagi przyrodniczej w skali miasta i nie jest możliwa realizacja jakiejkolwiek inwestycji budowlanej o charakterze mieszkaniowym.
Zgodnie z art. 46 a ustawy z dnia 7 lipca 1974 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 119 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z treścią zarzutów zawartych w skardze, należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności.
Otóż, stosownie do art. 7 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, jest zatem aktem o charakterze normatywnym i jak przepisy ustaw zawierających unormowania materialne w zakresie prawa administracyjnego, jest podstawą do wydania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Do wykładni postanowień planu miejscowego odnoszą się wobec tego te same kryteria i wymogi, co do wszystkich innych aktów normatywnych. Oznacza to, że do wiążącej wykładni w danej sprawie uprawniony jest organ stosujący prawo, który powinien w sposób wyznaczony przez przepisy obowiązujące rozstrzygnąć dane zagadnienie prawne przez orzeczenie, jakie konsekwencje prawne wiążą się z określonymi faktami. Z tych względów zarzut skargi polegający na uwzględnieniu wniosku o zawieszenie postępowania i wystąpienie do Urzędu Mieszkalnictwa o interpretację zapisów planu jest niezasadny.
Również zarzutu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wygasł można uznać za słuszny, gdyż w postępowaniu nieważnościowym organ nadzorczy kontroluje legalność decyzji podlegającej weryfikacji w tym postępowaniu. W sprawie niniejszej decyzja w stosunku, do której prowadzone było postępowanie nadzwyczajne wydana została w dniu [...] czerwca 2000 r., a w tej dacie obowiązywał Miejscowy Plan Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzony uchwałą Rady W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 r.
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.