Uzasadnienie
M. W. złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dokumentów przedstawionych przez skarżącą wynika, że M. W. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.300,59 zł. netto miesięcznie. Wnioskodawczyni jest osoba starszą, a jej stan zdrowia powoduje konieczność ponoszenia znacznych wydatków na leki (ok. 400 zł. miesięcznie). Wnioskodawczyni przeznacza na żywność, odzież, środki czystości, środki higieniczne ok. 650 zł miesięcznie. Mieszka w domu córki i ponosi część opłat za media (gaz, prąd, wywóz nieczystości - 250 zł. miesięcznie), nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 716), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.
W ocenie referendarza sądowego, wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze z jednej strony niskie dochody skarżącej, a z drugiej strony - skalę miesięcznych wydatków ponoszonych na zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych, stwierdzić należy, że skarżąca nie jest w stanie poczynić oszczędności celem pokrycia kosztów postępowania bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w rozpoznawanej sprawie M. W., E. W., E. C. i A. K. były zobowiązane do uiszczenia solidarnego wpisu w wysokości 2.000 zł. Oznacza to, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalniało pozostałych z obowiązku jego uiszczenia.
Referendarz wyjaśnia ponadto, że zwolnienie od kosztów sądowych następuje z datą wydania postanowienia w tym przedmiocie i nie działa wstecz. Oznacza to, że na mocy niniejszego postanowienia skarżąca nie ma obowiązku ponoszenia przyszłych kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.