Uzasadnienie
Skarżący – G. S., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Środowiska z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o umorzenie postępowania podnosząc, że postanowieniem z [...] lutego 2016 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), uwzględnił skargę i uchyliło w całości postanowienie własne z [...] grudnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a." sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż cofnięcie skargi lub śmierć strony, stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia gdy zaskarżony akt prawny zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt został zaskarżony, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 156). Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego.
Przypomnieć zatem należy, że wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z [...] grudnia 2015 r. o odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.
Postanowieniem z [...] lutego 2016 r. Minister Środowiska skorzystał ze swych uprawnień autokontrolnych i uchylił w całości zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Minister przyznał, że błędnie nie dokonano uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w związku z powyższym uchyli zaskarżone postanowienie własne z [...] grudnia 2015 r. i uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego – budowy budynku jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] w miejscowości S., Gmina S. W związku z powyższym Sąd uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji. O kosztach (pkt 2 sentencji) postanowiono na mocy art. 201 § 1, art. 205 § 1 p.p.s.a.