Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców - po rozpatrzeniu odwołania B. S. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. orzekająca o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu 25 czerwca 2012r. B. S. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, motywując go zamiarem podjęcia pracy na terytorium Polski.
Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie. Zgodnie z ustaleniami tego organu Konsul w P. unieważnił posiadaną przez cudzoziemca wizę nr PL [...], na podstawie której wjechał on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co oznacza, że wnioskujący przebywa na terytorium Rzeczypospolitej nielegalnie, a tym samym cudzoziemiec wypełnił obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony określoną w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011.264.1573 ze zm.).
Ponadto organ stwierdził, iż nielegalny pobyt cudzoziemca uniemożliwia mu wykonywanie pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz uzyskiwanie stabilnych i regularnych dochodów. W ocenie Wojewody [...] wobec cudzoziemca mają zastosowanie przesłanki określone w art. 57 ust. pkt 5 ustawy o cudzoziemcach z uwagi na próbę wyłudzenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony posługując się unieważnioną wizą, co jest sprzeczne z interesem Rzeczypospolitej Polskiej.
W odwołaniu od powyższej decyzji Wojewody B. S. podniósł, że nie otrzymał decyzji unieważniającej jego wizę, a organ nie rozważył całokształtu materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego.
Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy stwierdził, że cudzoziemiec nie posiada zalegalizowanego pobytu zgodnie z obowiązującymi przepisami, bowiem w dniu [...] listopada 2012r. Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia B. S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. 2011.191.1133 ze zm.).
Ponadto organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody, iż wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach obligująca organ do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W tych okolicznościach organ drugiej instancji uznał za zbędne badanie, czy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 53b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż w jego ocenie ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
W skardze na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców B. S. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 77 k.p.a. jak również prawa materialnego, a mianowicie art. 57 ust. 1 pkt 1, pkt 4, pkt 6 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy o cudzoziemcach.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że nigdy nie otrzymał decyzji o anulowaniu mu wizy, zaś w postępowaniu administracyjnym nie zostało ustalone, na jaki adres Konsul wysłał decyzję w sprawie anulowania wizy. Podkreślił, iż organy prowadzące postępowanie nie udostępniły mu także takiej decyzji. Okoliczności te wskazują, że decyzja Konsula nie weszła w obrót prawny, a co za tym idzie nie można jej uważać za skuteczną. Zaznaczył, że po powzięciu informacji o wydanej przez Konsula decyzji o anulowaniu wizy, wystąpił o udzieleniem zezwolenia na zamieszkiwanie w trybie abolicji. Wojewoda [...] wydał negatywną decyzję w tym zakresie, na którą złożył w dniu 20 grudnia 2012r. odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Podkreślił, że obie te sprawy prowadzone są przez te same organy, a zatem organowi odwoławczemu wydającemu zaskarżoną decyzję w niniejszej sprawie wiadomym było, że decyzja wydana w trybie ustawy abolicyjnej nie stała się ostateczna.
Wskazując na powyższe naruszenia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji względnie o zmianę jej na podstawie art. 32 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, iż zasadnie w skardze zarzucono naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. Wyjaśnił, iż organ odwoławczy przyjmując, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji pobyt skarżącego w Polsce był nielegalny, zaniechał sprawdzenia, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012r. wydana w trybie abolicji jest ostateczna. Wskazał, że w dniu 20 grudnia 2012r. do Wojewody [...] wpłynęło odwołanie cudzoziemca od powyższej decyzji, które przekazano do Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] grudnia 2012r., a zatem w dacie wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, nie zostało zakończone postępowanie w trybie tzw. abolicji. Powyższe uchybienie doprowadziło do błędnego zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.
Jednocześnie organ wskazał, że bezzasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 57 ust. 1 pkt 1, pkt 4, pkt 6 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, bowiem przepisy te nie miały w sprawie w ogóle zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego, co przesądziło o uchyleniu zaskarżonej decyzji na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r.poz. 270. ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.".
Postawą materialnoprawną podlegającej kontroli legalności w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] grudnia 2012r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest przepis art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli z przebywa na terytorium Rzeczypospolitej nielegalnie.
Bezspornym w sprawie jest, że w dacie orzekania przez organy administracji w niniejszej sprawie toczyło się postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem B. S. z dnia 2 lipca 2012r. o zalegalizowanie jego pobytu w trybie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, zwanej dalej ustawą abolicyjną. Postępowanie to w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie zostało zakończone ostateczną decyzją, co potwierdził organ drugiej instancji w odpowiedzi na skargę. Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 ustawy abolicyjnej, jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 tej ustawy został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny do dnia, w którym decyzja w sprawie zezwolenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, stała się ostateczna.
Z ustaleń organu drugiej instancji, jak również treści skargi wynika, że Wojewoda [...] w dniu [...] listopada 2012r. decyzją orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy abolicyjnej, od której skarżący wniósł w terminie odwołanie w dniu 20 grudnia 2012 r., które w dacie wydania zaskarżonej decyzji pozostało bez rozpoznania. Powyższe okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy abolicyjnej pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie można było uznać za nielegalny. Podkreślić należy, iż to właśnie wyłącznie ta przesłanka, wymieniona w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach stanowiła podstawę rozstrzygnięcia organu odwoławczego.
W przedstawionym stanie sprawy organ odwoławczy powinien był zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie ze względu na toczące się postępowanie w trybie ustawy abolicyjnej.
Z tego też względu Sąd wyeliminował z obrotu prawnego tylko zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jak również art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.
Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni ocenę prawną i wskazania niniejszego wyroku.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.