Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 grudnia 2014 r. skarżąca E. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W dniu 6 marca 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych.
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem została ona wniesiona po upływie terminu do jej złożenia, a w skardze nie zawarto wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.
Skargę do sądu administracyjnego - stosownie do dyspozycji art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi, doręczono skarżącej w dniu 11 grudnia 2014 r. Bieg ustawowego terminu do wniesienia skargi rozpoczął się zatem od dnia następnego po dacie doręczenia zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. 12 grudnia 2014 r., a upłynął 11 stycznia 2015 r. (art. 83 § 2 P.p.s.a.). Skarżąca skargę wniosła w dniu 2 lutego 2015 r. (data złożenia skargi osobiście w organie), czyli po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącej i jej możliwości płatniczych.