Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Minister Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia następujących decyzji Powiatowej Rady Narodowej we W.: z dnia [...] maja 1965 r., [...] lipca 1971 r. oraz [...] marca 1972 r. oraz umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wskazał, iż decyzje z 1965, 1971 i 1972 roku dotyczyły zobowiązania jednego z zakładów górniczych K. do budowy wodociągów oraz bezpłatnego dostarczania wody do wsi S., S., J. oraz N. Wydanie decyzji było następstwem uchwały Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] stycznia 1962 r. oraz pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] maja 1970 r. Pozwolenie to nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, wobec czego znajdzie zastosowanie w sprawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 190, poz. 1865), zwanej dalej ustawą nowelizującą, z którego treści wynika, iż z dniem 8 czerwca 2004 r. wygasły ostateczne decyzje nakładające na zakład na czas nieoznaczony obowiązki dotyczące pozwoleń wodnoprawnych, które utraciły moc. W tej sytuacji, w ocenie organu, bezprzedmiotowe było prowadzenie postępowania w zakresie wygaśnięcia decyzji.
W skardze na decyzję Ministra J. K. oraz inni, zainteresowani utrzymaniem w mocy decyzji w przedmiocie obowiązku bezpłatnego dostarczania wody, zarzucili iż została ona wydana z naruszeniem art. 10 ust. 1 ustawy nowelizującej Prawo ochrony środowiska. Organ nie wskazał, jaka była podstawa do przyjęcia, iż w sytuacji, gdy wygasły pozwolenia wodnoprawne przyjęto przyjęto także wygaśnięcie obowiązków związanych z tymi pozwoleniami. Nie uwzględniono też stanu faktycznego, wynikającego z korzystania z pozwoleń przez K. a następnie przez spółki będące następca prawnym K..
Skarżący wskazał, iż co prawda nie funkcjonuje już pozwolenie wodnprawne z 1970 roku, lecz pobór wody następuje nadal na podstawie dalszych pozwoleń. Były one wydawane z uwzględnieniem wynikającego z decyzji obowiązku dostarczania wody, czego nie kwestionował K. dostarczając bezpłatnie wodę. Także organ I. instancji omówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z lat 1965-1972 przyjmując, iż zasadne jest utrzymanie obowiązku dalszego dostarczania wody. W skardze wskazano okoliczności faktyczne przemawiające, zdaniem Skarżących, za utrzymaniem obowiązku dostarczania wody (m.in. brak możliwości wykorzystania przez mieszkańców nieużywanych przez szereg lat studni, z których, przed budową ujęcia dla potrzeb K., mogli bezpłatnie pobierać wodę). W skardze wskazano, iż na gruncie obowiązujących przepisów w szczególności art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) także istniałaby możliwość nałożenia obowiązku bezpłatnego dostarczania wody. Zakwestionowano także zawarte w aktach sprawy opracowania, z których wynika, iż obecnie eksploatacja ujęcia nie oddziaływuje negatywnie na wody podziemne.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo uszczegółowił opis stanu formalnoprawnego w zakresie korzystania z wód przez K. w okrasie gdy wydawane były decyzje z lat 1965-1972. Wskazano, iż obwiązywały wówczas także inne pozwolenia wodnoprawne niż wskazane w zaskarżonej decyzji, z 1970 roku, które jednak także już utraciły moc z uwagi na upływ czasu na jaki zostały wydane lub z uwagi na ich uchylenie. Wskazano, iż pobór wód jest obecnie dokonywany przez inny zakład niż K. S.A., w innych ilościach, częściowo z innych studni.
W dodatkowym pismach procesowych z dnia 6, 7 i 14 września 2005 r. Skarżący podtrzymali stanowisko, co do merytorycznej zasadności utrzymania obowiązku dostarczania wody. Wskazano także, iż niedopuszczalne jest uzupełnianie przez organ administracji w odpowiedzi na skargę opisu stanu formalno-prawnego będącego podstawą orzekania.
W trakcie rozprawy pełnomocnik K. S.A. oświadczył, iż od 1997 roku Kombinat nie dysponuje pozwoleniem wodnorpawnym. Wskazał, iż w zmienionym stanie prawnym zakład nie był już zainteresowany w uzyskaniu decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z lat 1965-1972.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.
Podstawą umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z lat 1965-1972 był przepis art. 10 ust. 1 ustawy nowelizującej Prawo ochrony środowiska w 2003 r. Stanowił on, w zw. z art. 12 tej ustawy, o wygaśnięciu z dniem 8 czerwca 2004 r. ostatecznych decyzji w przedmiocie nałożenia na zakład obowiązków na czas nieoznaczony dotyczących pozwoleń wodnoprawnych, które utraciły moc na podstawie przepisów dotychczasowych. Przedmiotowe decyzję z lat 1965-1972, jak wynika z ich treści, były wydawane w myśl art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 30 maja 1962 roku - Prawo wodne (Dz.U. 34 poz. 158). Przepis ten dopuszczał, gdy nie było możliwe przy wydawaniu pozwolenia wodnoprawnego ustalenie potrzeby wykonania urządzeń zapobiegających szkodzie, nałożenie obowiązków w tym zakresie w późniejszym okresie. Jedynie w treści decyzji z 1971 roku wskazano w związku z korzystaniem z jakiego pozwolenia wodnorpawnego wydawane były rozstrzygnięcia administracyjne (przywołano pozwolenie z 1970 roku).
W sprawie jednak bezsporne jest, iż w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej Prawo ochrony środowiska tj. 8 grudnia 2003 r. nie pozostawało w obiegu prawnym żadne z pozwoleń wodnoprawnych wydanych dla K. do 1972 roku a więc przed terminem wydania ostatniej z decyzji zobowiązujących. Okoliczności tej nie kwestionowali Skarżący, zwracając jednocześnie trafnie uwagę, iż szczegółowa analiza stanu formalnoprawnego w zakresie pozwoleń wodnoprawnych obowiązujących w latach 1965-72 oraz terminów ich utraty mocy została zawarta dopiero w odpowiedzi na skargę. Nie zawarcie szczegółowej analizy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi uchybienie wymaganiom art. 107 § 3 K.p.a. Jednak z uwagi na fakt, iż naruszenie przepisów postępowania w rozpatrywanym przypadku nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż nie kwestionowany jest fakt utraty mocy przez wszystkie obowiązujące wówczas pozwolenia wodnoprawne, stwierdzenie uchybień w tym zakresie nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, co wynika a cnotrario z art. 145 §. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zmj.
Trzeba wskazać, iż ustawodawca, wyrażając w art. 10 ust. 1 ustawy nowelizującej Prawo ochrony sadowiska zasadę wygaśnięcia decyzji dotyczących pozwoleń wodnoprawnych nie uzależnił wynikających z regulacji skutków od uwarunkowań faktycznych. Decyzje wygasły więc z mocy prawa niezależnie od okoliczności, czy istnieją przesłanki faktyczne przemawiające za dalszym obciążeniem podmiotów korzystających wcześniej z pozwoleń obowiązkami określonymi we wcześniejszych decyzjach. W tym świetle bezzasadne są przede wszystkim zarzuty skargi, iż Minister Środowiska nie wskazał podstawy prawnej wygaśnięcia decyzji. Bez znaczenia są także podnoszone okoliczności dotyczące zasadności, w ocenie Skarżących, utrzymania obowiązków wynikających z decyzji z lat 1965-1972 w zakresie bezpłatnego dostarczania wody prze K.. Można jedynie zauważyć, iż w sytuacji gdy K. nie korzysta obecnie bezpośrednio z wód w zakresie ich poboru lub odprowadzania ścieków (działania w tym zakresie wykonuje odrębny do K. S.A. podmiot praw i obowiązków administracyjnych), w sprawie bez znaczenia pozostaje, wynikająca z art. 133 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego z 2001 roku, w brzmieniu na dzień orzekania przez organ odwoławczy, możliwość nałożenia obowiązku wykonania urządzeń służących zapobieganiu szkodom.
W świetle tego przepisu nałożenie obowiązku dokonywało się poprzez odpowiednią zmianę pozwolenia wodnoprawnego, co w rozpatrywanym przypadku nie może znaleźć zastosowania z uwagi na nie korzystanie z pozwolenia przez K. S.A.
W rozpoznawanej sprawie K. S.A. wystąpił do wojewody z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z lat 1965-1972 wskazując, iż dalsze dostarczanie wody jest bezprzedmiotowe z uwagi na brak negatywnych oddziaływań dalszego korzystania z wód oraz fakt, iż korzystającym z wód nie jest już Kombinat. Wniosek ten spowodował wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia, czy istnieją przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 162 §. 1 pkt 1 K.p.a. W trakcie postępowania odwoławczego weszła w życie ustawa nowelizująca Prawo ochrony środowiska oraz nastąpiły skutki prawne wynikające z jej art. 10 ust.
1. Decyzje z lat 1965-1972 w przedmiocie obowiązku dostarczania wody wygasły z mocy prawa. W tej sytuacji bezzasadne byłoby prowadzenie postępowania w zakresie oceny czy decyzje te stały się bezprzedmiotowe. Zasadnie więc organ odwoławczy umorzył postępowanie w tym przedmiocie uwzględniając treść art. 105 §. 1 K.p.a.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji