Uzasadnienie
W piśmie z dnia 6 marca 2013 r. E. S. i D. S., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania zażalenia od postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2011 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna.
Stwierdzić należy, że Kodeks postępowania administracyjnego nie nadaje czynności pozostawienia pisma bez rozpoznania, formy decyzji czy postanowienia. Nie podlega zatem zaskarżeniu w formie odwołania ani zażalenia. W ocenie Sądu, pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. nie jest także czynnością z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwaną dalej Ppsa).
Tym samym, w każdym wypadku, gdy organ pozostawia wniosek bez rozpoznania, osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią wniosku, przysługuje - na ogólnych zasadach - skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa. Skarga ta jednakże powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 52 tej ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 944/10, Lex nr 643322).
Sądowi z urzędu wiadomo, że skarżący wnieśli skargę na bezczynność czynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania zażalenia od postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2011 r., oraz że po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa organ rozpoznał zażalenie i wydał rozstrzygnięcie w sprawie. Wobec tego nawet w sytuacji, gdyby skarga na czynność pozostawienia pisma bez rozpoznania była dopuszczalna, nie wpłynęłaby na sytuację prawną skarżących w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa należało orzec jak w sentencji.