Uzasadnienie
J. C. (dalej "skarżąca") zwróciła sią do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jest właścicielką domu o pow. 73 m2 i działki o pow. 306 m2. Skarżąca otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 960 zł netto. Jako wydatki wymieniła: opłaty za nieruchomość – 300 zł, media – 50 zł, leki/leczenie – 400 zł, utrzymanie, wyżywienie i inne – 400 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718),. dalej jako "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom postępowania sądowego. Wykazanie tej przesłanki ciąży na wnioskującym o prawo pomocy.
W niniejszej sprawie uznano, że opisana przez skarżącą sytuacja majątkowa i życiowa uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jedyne źródło dochodu skarżącej stanowi świadczenie emerytalne w wysokości 960 zł netto, które jest w całości - co wynika z oświadczenia skarżącej o ponoszonych wydatkach - przeznaczone na zaspokajanie jej podstawowych potrzeb życiowych. W tej sytuacji uznano, że poniesienie przez skarżącą kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, przekracza jej możliwości finansowe.
Z tych względów uznano, że skarżąca spełnia warunki do otrzymania prawa pomocy w zakresie całkowitym i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.