Uzasadnienie
Decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...]Prezes Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu utrzymał w mocy decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu [...]z dnia [...] listopada 2019 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nr [...] z dnia [...] maja 2018 r.
Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 16 stycznia 2020 r. (data i podpis na potwierdzeniu odbioru). W dniu 19 lutego 2020 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej) skarżący wniósł skargę na wskazaną powyżej decyzję (k. 6 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 16 stycznia 2020 r. Zaś skarżący wniósł skargę w dniu 19 lutego 2020 r. Na marginesie wskazać trzeba, że w skardze nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że wniesienie skargi miało miejsce z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.