Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2004r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], działając na podstawie art. 3 i art. 12 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn. Dz.U.Nr 90 z 1998r. poz. 575 ze zm.), art. 48 ust.2 pkt. 2 i 4, art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.Nr 62, poz. 627 ze zm.), art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z §2 ust.1 pkt. 9 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.Nr 179 z 2002r, poz.1490, po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy S. z dnia 18.08.2004r. postanowił uzgodnić pozytywnie w zakresie higieny radiacyjnej warunku zabudowy dla inwestycji p.n. "budowa bazowej stacji telefonii komórkowej GSM-900 MHz, nr [...] wraz z przyłączem energetycznym na działce [...] w S., pow. T., woj. [...]".
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podał, iż stacje bazowe telefonii komórkowej z uwagi na emitowane przez ich systemy antenowe promieniowanie elektromagnetyczne niejonizujące zaliczane są do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których opracowanie raportu jest obligatoryjne. Dla przedsięwzięć tych, zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt. 2 i art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r – Prawo ochrony środowiska wymagane jest uzgodnienie z właściwym wojewódzkim inspektorem sanitarnym. Przedłożony wraz z wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2004r. raport oddziaływania na środowisko opracowany w marcu 2004r. wskazuje, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na zdrowie ludzi i stan środowiska naturalnego. Organ stwierdził, iż obszary pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny stacji o średniej gęstości mocy większej od wartości dopuszczalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.Nr 192 poz.1883), nie występują w miejscach dostępnych dla ludzi.
Główny Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu zażalenia Z. O. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005r. uchylił postanowienie Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że w chwili wszczęcia w dniu [...] listopada 2002r. postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu art. 57 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.Nr 62, poz. 627) określał, do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2003r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.Nr 190, poz. 1865) m.in., że organem właściwym do dokonania uzgodnienia jest wyłącznie powiatowy inspektor sanitarny – w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu nie jest obligatoryjne.
Natomiast wszystkie przedsięwzięcia w tym wymienione w art. 51 ust. 1 pkt. 1 podlegają uzgodnieniu z organem ochrony środowiska. Organem tym zgodnie z zapisem art. 376 był m.in. wojewoda. W związku z tym, że od dnia 1 stycznia 2002 organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie wchodzą w skład zespolonych inspekcji przy wojewodzie i Wojewoda nie jest organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej na szczeblu wojewódzkim, to wymóg podany w art. 48 ust. 2 pkt. 1 w/w ustawy zobowiązujący do uzgodnień z organami ochrony środowiska nie dotyczył organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Ponadto organ podał, iż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 3 października 2003r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.Nr 190, poz. 1865) do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami tej ustawy wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe, w związku z czym inwestycja nie wymagała uzgodnienia z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł Z. O. Skarżący zarzucił rażące naruszenia przepisów obowiązującego prawa wyrażające się w błędnej interpretacji przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (art.48 ust.2 pkt 1 i 2, art. 378 ust.
- 20) a także pozbawienie skarżącego możliwości reprezentowania jego interesów przez ustanowionego pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Głównego Inspektora Sanitarnego.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Odnosząc się zaś do zarzutu pozbawienia skarżącego możliwości reprezentowania jego interesów przez ustanowionego pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Głównego Inspektora Sanitarnego organ wyjaśnił, iż zażalenie na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] wniosła strona – Z. O., a nie jej pełnomocnik. Z uwagi jednak, iż w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji występował pełnomocnik, zostało do niego skierowane pismo o nadesłanie ewentualnego pełnomocnictwa, wysłane ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, które adresat odebrał w dniu 30 listopada 2004r, ale nie udzielił na nie żadnej odpowiedzi i nie przekazał pełnomocnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić.
Organ drugiej instancji dopuścił się naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 2 pkt. 2 w związku z art. 57 ust. 1 z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001r. Nr 62 poz. 627 z późn.zm.) błędnie przyjmując, iż wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymagało uzgodnienia z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym.
Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił stanowiska Głównego Inspektora Sanitarnego, iż w postępowaniu uzgodnieniowym, z uwagi na datę wszczęcia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek inwestora – P. S.A. z dnia [...] listopada 2002r, należy stosować przepisy ustawy z dnia 21 kwietnia 2001r – Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2003r o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.Nr190 poz.1865).
Prezentując taki pogląd organ powołał się na przepis art. 5 w/w ustawy z dnia 3 października 2003r, zgodnie z którym, do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami tej ustawy wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe, w związku z czym przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzgodnienia z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Zdaniem Sądu pogląd taki jest błędny. Należy bowiem zauważyć, iż treść art. 5 tej ustawy wskazuje wprost, iż to intertemporalna regulacja odnosi się wyłącznie do spraw objętych przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek inwestora ubiegającego się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być utożsamiane z postępowaniem w sprawie objętym przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska w rozumieniu wyżej przywołanego art. 5 ustawy.
Wskazane wyżej uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, stąd zaskarżone postanowienie należało uchylić.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145§1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270).