Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. W. i K. O. wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 740/17 w pkt 1 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], gmina [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej [...]od km [...] do km [...] odcinek od węzła [...] ([...]) bez węzła do węzła [...] ([...]) z węzłem wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi oraz w pkt 2 zasądził od Ministra Infrastruktury i Budownictwa solidarnie na rzecz skarżących kwotę 2497 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania..
Pismem z dnia 6 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżących wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 powyższego wyroku. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie przepisów art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1804) w sytuacji, gdy zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zażalenie jest uzasadnione
W myśl art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
W związku ze skargą na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 10 stycznia 2017 r. skarżący uiścili, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłatę wpisu stosunkowego od skargi w wysokości 2000 zł.
W niniejszej sprawie Sąd natomiast błędnie przyjął za podstawę prawną ustalenia kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, podczas gdy w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a tego rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawie w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stawki minimalne opłat za czynności radców prawnych oblicza się na podstawie § 2 tego rozporządzenia.
W rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 102.994,00 zł, a więc stosownie do § 2 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenia dla radcy prawnego wynosi 5400 zł.
Dodać należy, iż zwrot obejmuje także wydatki w postaci opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1827 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 195 § 2 i art. 200 oraz art. 205 § 2 i art. 227 § 1 p.p.s.a. w zw z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia postanowił jak w sentencji.