Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 marca 2015 r. w przedmiotowej sprawie ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego.
Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła radcę prawnego A. G. Wyznaczona pełnomocnik wniosła w imieniu skarżącego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2015 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu zawarła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości trzykrotności stawki minimalnej, oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r. oddalił zażalenie.
Radca prawny A. G. reprezentowała skarżącego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 18 września 2015 r. Pełnomocnik poparła skargę i wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one zapłacone ani w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Z kolei stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) powołanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w drugiej instancji, w postępowaniu zażaleniowym stawka minimalna wynosi 120 zł.
Uwzględniając zarówno niezbędny nakład pracy radcy prawnego, jak i charakter sprawy oraz wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, nie znaleziono podstaw do podwyższenia (zgodnie z wnioskiem wyznaczonej pełnomocnik) opłaty za pomoc udzieloną w postępowaniu zażaleniowym. Pomoc ta sprowadzała się do analizy zaskarżonego postanowienia z dnia 16 marca 2015 r. (odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji) oraz sporządzenia i wniesienia w imieniu skarżącego zażalenia na to postanowienie. Na jednej stronie uzasadnienia zażalenia pełnomocnik przedstawiła argumenty mające wskazywać na zasadność zastosowania ochrony tymczasowej wobec skarżącego. W tej sytuacji nie ma podstaw, by uznać, że skala aktywności radcy prawnego w postępowaniu zażaleniowym miała ponadprzeciętny charakter.
Wyznaczonej pełnomocnik należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 360 zł (240 zł za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji oraz 120 zł za pomoc udzieloną w postępowaniu zażaleniowym).
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym sanie rzeczy, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.