Uzasadnienie
Zakłady [...] S.A. z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca"), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosły skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r, utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z siedzibą w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za nieprzekazanie w terminie do 31 marca 2012 r. sprawozdania zawierającego dane do tworzenia Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń za 2011 r.
Skarżąca zwróciła się do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniosła, że oprócz zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącej wydano jeszcze 2 decyzje nakładające kary w wysokości po 10 000 zł. Skumulowanie się w krótkim czasie niespodziewanych – i zdaniem skarżącej – nieusprawiedliwionych i nieuprawnionych obciążeń finansowych oraz konieczność ich jednoczesnej realizacji, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
W dalszej uzasadnienia wniosku skarżąca argumentowała, że branża mięsna przeżywa obecnie poważne trudności finansowe wynikające głównie z sytuacji politycznej i zakazu mięsa i wyrobów mięsnych do głównego odbiorcy jakim była [...] i [...]. Poszukiwanie nowych rynków zbytu jest natomiast procesem długotrwałym. Recesja nie ominęła także skarżącej, jej kondycja finansowa jest trudniejsza niż w latach poprzednich. Kumulacja kar pieniężnych i konieczność ich jednoczesnego przymusowego wykonania, może doprowadzić do istotnego pogorszenia sytuacji skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku gdy skutkiem decyzji jest wyegzekwowanie od danego podmiotu nałożonej kary pieniężnej, sąd nie ocenia na tym etapie postępowania, czy opłata ta została zasadnie nałożona ani czy prawidłowo ustalono jej wysokość a jedynie czy zostały wykazane przez stroną przesłanki ustawowe do wstrzymania wykonania decyzji.
W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji dotyczącej sytuacji majątkowej jej firmy i żadnych dowodów, które pozwoliłyby zweryfikować jej twierdzenia o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i że kumulacja kar pieniężnych (łącznie 30 000 zł) może doprowadzić do znacznego pogorszenia sytuacji finansowej skarżącej. W tej sytuacji brak jest podstaw aby uznać, że wyegzekwowanie nałożonej opłaty, rzeczywiście spowoduje skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa.
Należy wskazać, że sąd, oceniając w sprawie w której powstaje obowiązek zapłaty określonej kwoty, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, bierze pod uwagę nie tylko wysokość nałożonej opłaty ale i całokształt sytuacji finansowej strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, której skutkiem jest wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej.
Skarżąca powinna więc przedstawić konkretne argumenty i dane (dokumenty) wskazujące jak wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej wpłynie na finanse jej firmy. Twierdzenie o możliwości pogorszenia sytuacji finansowej skarżącej jest bardzo ogólnikowe i nie zostało poparte żadną konkretną argumentacją, czy tym bardziej w jakikolwiek sposób udokumentowane.
Zatem ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, czy obciążenie skarżącej kwotą nałożonej kary spowoduje kwalifikowaną tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie WSA poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe, sąd stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bowiem jak już wyżej wskazano nie przedstawiła konkretnej argumentacji popartej dowodami dotyczącymi sytuacji finansowej spółki. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki. Przeciwnie, uiszczenie kwoty pieniężnej jest czynnością odwracalną, w tym sensie, że w razie wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, będzie mógł nastąpić zwrot nienależnie zapłaconej opłaty.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.