Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania S. K. oraz S. S.A. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 roku, nr [...], uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, iż powyższą decyzją dokonano m.in. waloryzacji odszkodowanie wypłaconego skarżącemu S. K. przez S. S.A. na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 roku nr [...] za szkody powstałe na skutek przeprowadzenia gazociągu [...] na części działki nr [...] we wsi [...], gm. [...], stanowiącej własność S. K., w wysokości 631 209,52 zł oraz stwierdził istnienie zobowiązania S. K. do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania.
Stan sprawy przestawiał się następująco.
W toku prowadzonego postępowania ustalono, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 roku Nr [...] ograniczono dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości, położonej we wsi [...] gm. [...] obejmującej działkę nr [...] o pow. 212675 ha, stanowiącej wówczas własność S. K. Tą samą decyzją zezwolono Spółce Akcyjnej E. na przeprowadzenie przez tę nieruchomość gazociągu [...] wraz ze światłowodem oraz niezbędnymi urządzeniami, zgodnie z decyzją lokalizacji inwestycji z dnia [...] grudnia 1994 roku Nr [...]. Do faktycznego zajęcia nieruchomości doszło w dniu 25 czerwca 1999 roku.
Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe w wyniku zajęcia gruntu dla realizacji inwestycji związanej z przeprowadzeniem gazociągu [...], było prowadzone przez Starostę [...] z wniosku S. K. wniesionego w październiku 1999 roku. Rozpoznając wniosek, Starosta [...] wydał w dniu [...] marca 2000 roku decyzję Nr [...], którą ustalił od ww Spółki Akcyjnej E. na rzecz S. K. odszkodowanie w wysokości 461 748,00 zł. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją ostateczną Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2000 roku. Zapłata ustalonego odszkodowania na rzecz S. K. przez S. S.A., nastąpiło w drodze przelewu pocztowego nadanego w dniu 20 lipca 2000 roku, co stanowi okoliczność niesporną a nadto potwierdza to kserokopia przekazu pocztowego złożonego przez E. jako dowód w sprawie. S. K. pomimo otrzymania odszkodowania od E. w wysokości 461 748,00 zł, złożył skargę na decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który po rozpoznaniu skargi S. K. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...], wskazując w uzasadnieniu wyroku, że w przeprowadzonym postępowaniu nie została należycie wyjaśniona kwestia wysokości odszkodowania, wskazując również uchybienia i konieczność ich wyeliminowania w dalszym postępowaniu.
Następnie, mając na uwadze wytyczne Sądu Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 r. ustalił odszkodowanie na kwotę 422 769,00 zł, wskazując, że odszkodowanie podlega pomniejszeniu o kwotę wypłaconą stronie na podstawie uchylonej przez NSA decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r.
W toku dalej prowadzonego postępowania administracyjnego, podejmowane były kolejne decyzje przez organy obu instancji, gdzie na skutek odwołań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lutego 2006 r., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r., a Wojewoda [...] rozpoznając ponownie odwołanie S. K. od decyzji z dnia [...] września 2004 r., decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2004 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Od kolejnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka E. S.A. w W., która przez Sąd wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 483/09 została oddalona.
Uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 483/09, Starosta [...] wydał decyzję w dniu [...] lutego 2011 r., która w drodze decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] została uchylona w części obejmującej punkt 2 oraz punkt 3 wobec braku podstawy prawnej do ich ustanowienia, a w pozostałym zakresie określonym w punkcie 1 utrzymana w mocy.
Następnie na skutek wniesionej skargi, tut. Sąd wyrokiem z dnia 9 marca 2012 roku o sygn. I SA/Wa 1388/11 skargę oddalił.
Aktualnie, postępowanie Starosty zostało wszczęte wnioskiem pełnomocnika S. S.A w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2014 r. o dokonanie waloryzacji odszkodowania wypłaconego na podstawie prawomocnej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. oraz o zobowiązanie S. K. do zwrotu E. zwaloryzowanego odszkodowania.
Starosta ustalił, że odszkodowanie w kwocie 461.748,00 zł zostało wypłacone S. K. (przekaz pocztowy z dn. 20 lipca 2000 r) i do dnia wydania zaskarżonej decyzji tj. do dnia [...] marca 2000 r. nie zostało zwrócone. W sprawie ustalono ponadto, że sprawa ustalenia odszkodowania na rzecz S. K. zakończyła się ostatecznie w dniu [...] maja 2011 r. (data ostateczności decyzji Starosty) wydaniem w dniu [...] lutego 2011 r. przez Starostę [...] decyzji nr [...] ustalającej odszkodowanie w kwocie 635.350 zł, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] nr [...] z dnia [...] maja 2011 r.
Skarga na ww decyzję Wojewody [...] została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2012r. Sygn. Akt ISA/Wa 1388/11 oddalona.
Odszkodowanie ustalone w powyższej decyzji w kwocie 635.350,00 zł zostało skarżącemu wypłacone w pełnej wysokości przez S. S. A. (w trybie egzekucji komorniczej z wniosku S. K.).
Podjęte działania S. s. zmierzające do potrącenia zwaloryzowanej kwoty odszkodowania do zwrotu z kwoty obecnie ustalonej w trakcie trwania egzekucji, w drodze postępowania przed sądami powszechnymi, nie powiodły się. W sprawie zapadły negatywne dla Spólki dwa wyroki tj. Sądu Okręgowego [...] Sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2013 r i Sądu Apelacyjnego [...] Sygn. akt. [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.
Wobec ustalenia, że przed złożeniem wniosku doszło już do dwukrotnego wypłacenia skarżącemu odszkodowania z decyzji z 2000 r. i z decyzji z 2011 oraz wskutek braku zwrotu odszkodowania wypłaconego z decyzji z 2000 r. Starosta [...] wydał decyzję w dniu [...] listopada 2014 roku, nr [...], w której dokonał waloryzacji niezwróconego odszkodowania i stwierdził istnienie zobowiązania do jego zwrotu. Na skutek odwołania skarżącego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. K. zarzucając: naruszenie art. 7 kpa poprzez nie wzięcie pod uwagę przesłanek faktycznych i prawnych dających podstawę do uznania za bezzasadne żądanie E. SA odnośnie zwrotu wypłaconego w lipcu 2000 r. zwaloryzowanego odszkodowania i ostateczne uchylenie decyzji Starosty [...], twierdząc, iż nic nie stało na przeszkodzie wydaniu decyzji reformatoryjnej tj. ostatecznie oddalającej wniosek w przedmiocie żądania zwrotu odszkodowania po uprzednim jego zwaloryzowaniu.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i zobowiązanie organu do wydania decyzji merytorycznej - zmieniającej poprzez oddalenie wniosku E. SA, o zwrot odszkodowania i waloryzację.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] naruszyła przepisy obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazało, że jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.), zapewniając stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiając im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 §1 k.p.a.).
W pierwszej kolejności należy podnieść, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.
|Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu była decyzja Wojewody [...], uchylająca decyzję organu I instancji. W obliczu zgromadzonych|
|dowodów jak i toczącego się od kilkunastu lat postępowania w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, Wojewoda w oparciu o zgromadzony materiał |
|dowodowy, powinien był wydać decyzję co do meritum sprawy. |
|Kolejne uchylanie decyzji i przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje naruszenie art. 138 § 2 k.p.a; zgodnie z którym organ |
|odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja |
|ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. |
|Należy podnieść, iż takie okoliczności nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie zaś wskazany przez Wojewodę w wytycznych zakres czynności, do |
|których został zobowiązany w dalszym postępowaniu Starosta, powinny były zostać samodzielnie przez Wojewodę przeprowadzone. W tym, dla |
|przykładu wskazane w uzasadnieniu decyzji (str.5) ustalenie na podstawie KRS prawidłowej nazwy Spółki, wypłacającej skarżącemu w 2000 roku |
|odszkodowanie, czy też ustalenie kwoty waloryzacji poprzez porównanie jej ze wskaźnikami opublikowanymi przez GUS. Są to absolutnie czynności|
|techniczne, które w żadnym razie nie wymagają prowadzenia postępowania dowodowego a na pewno nie powinny powodować uchylenia decyzji. W |
|takich okolicznościach, po wyjaśnieniu niewykazanych, zdaniem Wojewody, okoliczności, należało uchylić decyzję w całości lub w części i tym |
|zakresie orzec merytorycznie, mając na względzie treść art. 138§ 1 k.p.a. Należy mieć na uwadze zasadę szybkości postępowania i sprawnego |
|rozstrzygania w sprawach administracyjnych bez zbędnego ich przedłużania, nieuzasadnionego, jak w niniejszym postępowaniu. |
|Przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszo-instancyjna została wydana z naruszeniem przepisów |
|postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym |
|kompetencje organu odwoławczego. Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. winna tym samym być interpretowana łącznie z przepisem |
|art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Dlatego też, decyzja kasacyjna nie rozstrzyga |
|sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione, |
|przy uwzględnieniu m.in. zasady prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywatela (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK|
|2569/12). |
|Z uwagi na zarzuty skargi podnieść również trzeba, że następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót spawy na drogę postępowania przed |
|organem pierwszej instancji. Ponowne postępowanie, jakie się toczy przed organem pierwszo-instancyjnym nie jest ani dalszym ciągiem, ani też |
|przedłużeniem postępowania z odwołania, gdyż po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sprawa wraca do |
|poprzedniego (pierwotnego) stanu i postępowanie przed organem pierwszej instancji toczy się od początku, zatem na nowo zostaje ustalony stan |
|sprawy zarówno faktyczny jak i prawny. |
|Uwzględniając poczynione wyżej rozważania stwierdzić należy, że przedstawione w zaskarżonej decyzji motywy podjętego rozstrzygnięcia nie |
|uzasadniały zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Analiza akt rozpoznawanej sprawy niewątpliwie potwierdza, że decyzja organu drugiej instancji |
|została wydana z naruszeniem ww przepisu postępowania, gdyż, w świetle poczynionych ustaleń winna być wydana decyzja co do meritum. |
|W analizowanej sprawie, organ odwoławczy mając wątpliwości odnośnie braku wyjaśnienia dodatkowych okoliczności niewątpliwie mógł we własnym |
|zakresie dokonać ustaleń co spowodowałyby zintensyfikowanie postępowania administracyjnego nie naruszając jednocześnie zasady |
|dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja |
|narusza prawo poprzez nakazanie organowi pierwszej instancji ponowne rozpoznanie sprawy przedstawiając zakres okoliczności, które we własnym |
|zakresie bez żadnego obciążenia i dodatkowej wiedzy specjalistycznej, mógł przeprowadzić.. |
|Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ocenia, czy organ |
|odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim |
|zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia |
|podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie |
|w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Organ odwoławczy|
|co do zasady, a wynika to z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest |
|wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. |
|W ocenie Sądu skorzystanie z dyspozycji powyżej zacytowanego przepisu jest możliwe jedynie wówczas gdy organ odwoławczy wykaże i uzasadni |
|konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, jedynie bowiem w takiej sytuacji można |
|stwierdzić, że konieczny do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przeciwnym |
|razie sprawę może wyjaśnić organ odwoławczy, który nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, lecz również ponownie rozpoznaje |
|sprawę administracyjną. |
|Trzeba także zaznaczyć, że w sytuacji, w której ustalony stan sprawy umożliwia jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy uprawniony jest do |
|merytorycznej zmiany decyzji organu pierwszej instancji. W zasadzie jedyną przeszkodę w tym zakresie stanowi art. 139 k.p.a., zgodnie z |
|którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub |
|rażąco narusza interes społeczny. |
|Stwierdzenie uchybień natury merytorycznej nie daje organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, lecz obliguje go do wydania |
|w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzeczenia reformatoryjnego, a więc decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w |
|całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. |
|Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy powinien we własnym zakresie skorygować rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczące rozpoznawanej|
|materii. |
|Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 w |
|związku z art. 136 k.p.a., a nadto z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie wykazał bowiem, że w niniejszej sprawie decyzja |
|organu pierwszej instancji została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które uzasadniłoby ponowne przeprowadzenie postępowania|
|wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji w takim zakresie, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nadto sporządził |
|uzasadnienie decyzji, które nie zawiera czytelnego i jasnego przedstawienia jego stanowiska w zakresie konieczności przeprowadzenia |
|uzupełniającego postępowania dowodowego. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wątpliwości co do powinny zostać rozstrzygnięte|
|przez organ odwoławczy we własnym zakresie, ewentualnie w drodze przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 |
|k.p.a., co winno doprowadzić do wydania decyzji merytorycznej w sprawie. Nie dokonując tych ustaleń, organ naruszył także art. 7 k.p.a., |
|zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do |
|dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. |
|Zauważyć należy, że wprawdzie organ odwoławczy nie może zastępować organu I instancji w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego, |
|niemniej jednak, na podstawie art. 136 k.p.a. może uzupełnić materiał dowodowy w niezbędnym zakresie. |
|Przyjąć zatem należy, że zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. wymaga nie tylko wykazania przez organ odwoławczy, że w postępowaniu przed organem |
|I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczne do wyjaśnienia okoliczności mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie |
|sprawy, ale także wykazania wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie oraz potwierdzenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie |
|mieści się w graniach wyznaczonych treścią art. 136 k.p.a., tj. że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ |
|odwoławczy nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. |
|Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 |
|k.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji |
|wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ jest zobowiązany do wyjaśnienia zasadności przesłanek,|
|którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, natomiast ocenie Sądu kontrolującego prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, podlegają jego |
|motywy wskazane w uzasadnieniu wydanej decyzji. |
|Z powyższego wynika, że podstawę wydania decyzji kasacyjnej może stanowić wyłącznie okoliczność nie wyjaśnienia przez organ I instancji, z |
|naruszeniem przepisów postępowania, sprawy w takim zakresie, w jakim miało to istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji. Okoliczność|
|ta, jako stanowiąca warunek możliwości podjęcia decyzji kasacyjnej, powinna być wykazana przez organ odwoławczy w uzasadnieniu tej decyzji, z|
|którego powinny wynikać przyczyny niemożności zastosowania art. 136 k.p.a. |
|Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów |
|postępowania, w tym przede wszystkim art. 138 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tej przyczyny - na podstawie |
|art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżoną decyzję |
|uchylił. |
|O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed |
|sądami administracyjnymi. |
|Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić treść powyższych rozważań|
|Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena |
|prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub |
|bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści przedmiotowego |
|uzasadnienia. |