Uzasadnienie
W piśmie z 7 lutego 2018 r. M. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], orzekającą o wymeldowaniu M. P. wraz z małoletnimi córkami G. P. i H. P. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy [...] w W..
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę jako spóźnioną należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwana dalej jako "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia.
Z analizy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona Skarżącemu w dniu 5 stycznia 2018 r. Mimo, że treść decyzji zawierała prawidłowe pouczenie o trybie jej zaskarżenia, profesjonalny pełnomocnik Skarżącego, nie stosując się do niego, wniósł skargę w dniu 7 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem przewidzianego przepisami prawa 30 – dniowego terminu do wniesienia skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.