Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2011r. po zapoznaniu się z odwołaniem H. G. i J. G. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez H. G. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. H. G. odebrała decyzję organu I instancji w dniu 2 lipca 2010 r., a odwołanie wniosła w dniu 28 października 2010 r. (data stempla pocztowego). Zatem odwołanie zostało złożone 115 dni po terminie. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy zobowiązany jest do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 134 kpa.
Skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego wniosła H. G. twierdząc, że we wrześniu 2010 r. wspólnie z mężem odwołała się od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. orzekającej o ustaleniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Oświadczyła dalej, że od połowy maja do końca sierpnia przebywała poza W. i w tym okresie nie otrzymywała żadnej korespondencji z Urzędu Miasta i Gminy O. Ponadto ma różne adresy. Jest zameldowana w mieszkaniu przy ul. [...], natomiast zamieszkuje przy ul. [...] w W. W akcie notarialnym sprzedaży przedmiotowej działki znajduje się powyższa informacja.
Skarżąca wywodzi, że nie mogła kwitować odbioru decyzji w dniu 2 lipca ub. roku gdyż była w tym czasie poza W. Dalej podniosła, że odwołanie złożone od decyzji organu I instancji zostało uwzględnione, jednak dotyczy to wyłącznie jej męża.
W konsekwencji skarga wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Z art. 134 § 1 p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. W niniejszej sprawie jednakowoż argumenty wskazane w skardze miały znaczenie przy ocenie zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia.
Zgodnie z art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a., co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania (zażalenia) nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia zażalenia nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa.
Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania (zażalenia) na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się przekroczył określony przepisami prawa termin, w tym dokładne zbadanie daty doręczenia orzeczenia organu I instancji i skuteczności tego doręczenia, daty wniesienia środka zaskarżenia, także czy twierdzenia zawarte w środku odwoławczym można zakwalifikować jako wiosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Z akt administracyjnych wynika, na co nie zwróciło uwagi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że organ I instancji podjął próbę doręczenia wydanej przez siebie decyzji H. G. na adres: ul. [...], W. Odbiór decyzji pokwitowała córka skarżącej. Tymczasem w aktach administracyjnych znajduje się akt notarialny sprzedaży nieruchomości, która to czynność cywilna była bezpośrednim powodem wszczęcia postępowania o ustaleniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w którym podano, że sprzedający H. G. i J. G. wskazują swój adres dla doręczeń W., ul. [...].
W ocenie Sądu powyższa informacja powinna zostać wzięta pod uwagę przez organ administracji publicznej procedujący na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo podkreślić należy, że skarżąca została pouczona o tym, że będzie wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, co znalazło wyraz w § 8 pkt 4) powołanego aktu notarialnego. Akt ów, jak wskazano, był dokumentem powodującym, że przedmiotowe postępowanie w ogóle zostało wszczęte.
W takiej sytuacji wszelkie doręczenia pism i aktów kierowane do H. G. w postępowaniu o ustalenie opłaty winny być kierowane na adres wskazany w akcie notarialnym. Tymczasem Burmistrz Miasta i Gminy O. wydaną decyzję skierował do H. G. na adres: ul. [...], W. Doręczenia pod powyższym adresem nie można uznać za skuteczne. Tym samym nie rozpoczął swojego biegu termin do wniesienia odwołania dla H. G. Skoro bieg terminu nie rozpoczął się, to tym samym nie mógł on w żadnym razie zostać przekroczony.
Z tych względów, w ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 134 kpa, skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Pkt 2 wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a.