Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2718/13 po rozpoznaniu skargi A. J., E. R. i J. L. stwierdził nieważność decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...].
W dniu [...] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga Ministra Infrastruktury i Rozwoju o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2718/13 oparta na art. 270 w zw. z art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu skargi o wznowienie Minister Infrastruktury i Rozwoju podniósł, że w dniu [...] stycznia 2013 r. zmarł uczestnik postępowania zakończonego ww. wyrokiem, a zatem osoba biorąca udział w postępowaniu przed Sądem na prawach strony nie miała zdolności sądowej. W konsekwencji na podstawie art. 279 w zw. z art. 282 § 2 p.p.s.a. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania we norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie skarżący wskazał, że o podstawie wznowieniowej dowiedział się w dniu [...] grudnia 2014 r., a zatem dochował terminu wskazanego w art. 277 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie wskazania wymaga, że warunkiem możliwości rozpatrywania skargi o wznowienie postępowania sądowego, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. jest wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych warunków powoduje, że rozpatrywanie skargi o wznowienie jest niemożliwe i skutkuje jej odrzuceniem. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest badaniem zasadności skargi, lecz jedynie badaniem warunków umożliwiających rozpatrywanie samej skargi. Oceny dokonuje się na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. Na tym etapie sąd nie bada trafności powołanych podstaw wznowienia postępowania, a tylko fakt ich powołania. To wstępne badanie skargi co do zasady odbywa się na posiedzeniu niejawnym, ale może być też połączone z rozpoznaniem sprawy. W takiej sytuacji stosownie do art. 280 p.p.s.a. sąd wyznaczając rozprawę, na rozprawie bada dopuszczalność wznowienia, może przy tym uczynić to w dwojaki sposób, czyli traktując tę kwestię odrębnie jako pewnego rodzaju samodzielne postępowanie, po zakończeniu którego albo odrzuca skargę, albo przystępuje do badania sprawy, albo łącząc badanie dopuszczalności wznowienia z badaniem istoty sprawy. Negatywny wynik tej oceny powoduje oddalenie skargi o wznowienie, a nie jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2577/12).
W sprawie niniejszej, w ocenie sądu, skarżący uczynił zadość minimalnym wymogom z art. 279 p.p.s.a., a jako podstawę prawną wznowienia, wskazał art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie, w ocenie Sądu, wskazana podstawa wznowieniowa nie jest merytorycznie zasadna. Wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia czyli niemożność działania, czyli niemożność obrony swych praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Służy ona ochronie praw strony do aktywnego uczestnictwa w postępowaniu i możliwości podejmowania odpowiednich czynności procesowych. Minister Infrastruktury i Rozwoju mógłby zatem powołać się skutecznie na tę podstawę wówczas, gdyby został – na skutek naruszenia przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne – pozbawiony możności obrony swych praw.
Natomiast, jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a. służy ochronie praw strony, która nie była należycie reprezentowana, a nie strony przeciwnej. Żądać wznowienia postępowania w oparciu o art. 271 pkt 2 ustawy procesowej może tylko ta strona, która nie była należycie reprezentowana, nie można natomiast skutecznie podnieść tego zarzutu w stosunku do strony przeciwnej. To następcy prawni H. R. mogliby ewentualnie domagać się wznowienia postępowania na tej podstawie, gdyby uznali, że nie mieli zagwarantowanego udziału w postępowaniu zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2718/13, a nie skarżący (por. postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 90/05, postanowienie NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn.. akt I OSK 1206/12). W niniejszej sprawie niesporne jest, że poprzednik prawny Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie został pozbawiony możności obrony swych praw w postępowaniu zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2718/13, natomiast powołuje się na zaistnienie takiej przesłanki w odniesieniu do uczestnika postępowania – H. R.. W ocenie Sądu taki zarzut jako podstawa wznowienia nie może zostać w tym postępowaniu skutecznie podniesiona.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 281 p.p.s.a. połączył badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy oraz na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania