Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – w wyniku rozpatrzenia odwołania T. K. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2004 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kameralnego zespołu apartamentowego wraz z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz przyłączami sieci miejskiej przy ul. [...] w W. – uchyliło decyzję Prezydenta Miasta W. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że postępowanie organu I instancji obarczone jest istotnymi błędami, które miały wpływ na rozstrzygnięcie. Ponadto wskazano, że obowiązkiem organu I instancji było przeprowadzenie analizy zapisów poprzedniego planu w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości i okoliczność ta wymaga zbadania.
Powołując się m.in. na pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA, z dnia 22 października 1981 r. sygn. akt I SA 2147/81, zgodnie z którym..."zaniechanie przez organy administracji (...) uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywujący: zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 207 § 2 pkt 3 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa, art. 77, 80 i 81 kpa stanowi podstawę do uchylenia decyzji (...)", organ odwoławczy uznał, że jednozdaniowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji warunków powyższych nie spełnia.
Ponadto zastrzeżenia Kolegium dotyczyły braku konsekwencji organu pierwszoinstancyjnego i "przejrzystości działania w kwestii ustalenia stron przedmiotowego postępowania, spowodowanego tym, że decyzję doręczono także osobom, które nie zostały wymienione w wykazie stron postępowania oraz, że z akt nie wynika w jaki sposób rozpatrzono wniosek L. o dopuszczenie do udziału w sprawie.
Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 44 i 47 b ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 99, poz. 1079 z późn. zm.) poprzez niewzięcie pod uwagę, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., że przy braku zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu, na którym znajduje się starodrzew, jak również terenu zieleni i zadrzewień niemożliwym jest zlokalizowanie planowanej zabudowy. Ponadto skarżąca podniosła, że organ dopuścił się naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, poprzez niezapewnienie L. udziału na prawach strony w postępowaniu odwoławczym.
W uzasadnieniu skargi strona dodatkowo podniosła, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że decyzja prezydenta zawiera uzasadnienie jednozdaniowe. Skarżący wskazał, że uzasadnienie zawiera półtorej strony maszynopisu i opisuje stan faktyczny i wyjaśnia podstawę prawną decyzji tj. przepis art. 44 i 47 b ustawy z dn. 16 października 1991 r. o ochronie przyrody.
Ponadto skarżący podniósł, że z treści decyzji nie wynika, które osoby w istocie były stroną postępowania toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, gdyż oprócz osób wymienionych po słowie "Otrzymują." zostały wskazane inne osoby, które wymienione zostały jako osoby otrzymujące decyzją "do wiadomości".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji z wyłączeniem jednak błędnej oceny sprawy w kontekście przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i granicami skargi.
Zaskarżona decyzja dotknięta jest wadami, które uzasadniały wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Przede wszystkim należy zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wypowiedziało się, czy organ I instancji rozpoznając sprawę trafnie zastosował przepisy prawa materialnego, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999, Nr 15 poz. 139 z późn. zm.). Nie czyniąc przedmiotem rozważań tej kwestii, organ odwoławczy przytoczył treść art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w odniesieniu do warunku wymienianego w art. 61 ust. pkt 4 dotyczącego gruntów rolnych i leśnych przeprowadził analizę decyzji organu I instancji i w konsekwencji uznał za wymagające zbadania zapisów poprzedniego planu w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Zupełnie niezrozumiałym jest stwierdzenie organu odwoławczego, iż organ I instancji powołał się na decyzje wydane przez Ministra Rolnictwa i Wojewodę [...] w latach 2002 i 2003 r. jak również, że: cyt. "słuszne jest ustalenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne dokonuje się w planie zagospodarowania przestrzennego".
W treści uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta W. takie stwierdzenia nie występują. Organ pierwszoinstancyjny ustalił, że teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie porośnięty jest starodrzewem o charakterze parkowym i w myśl art. 44 ustawy z dn. 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.) zmiana przeznaczenia tego terenu może być dokonana jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak terenu zieleni i krzewów, który był wykorzystywany dla celów rekreacyjno-wypoczynkowych (ar. 47 b ww. ustawy).
Zważywszy, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków i zagospodarowania terenu zostało wszczęte z wniosku T. K. z dn. 30 maja 2003 r., to w myśl art. 85 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to w ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie zgodnie z art. 44 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Podniesiona przez Kolegium kwestia braku w aktach pierwszoinstancyjnych wyniku rozpatrzenia wniosku L. nie może uzasadniać wydania decyzji o charakterze kasacyjnym, gdyż kwestia udziału organizacji społecznej w toczącym się postępowaniu administracyjnym nie jest ściśle sformalizowana, jedynie odmowa dopuszczenia jej do udziału wymaga wydania postanowienia (art. 31 § 2 kpa).
W aktach sprawy znajduje się wypis z Krajowego Rejestru Sądowego Stowarzyszenia L., Statut uchwalony w dniu [...] listopada 2003 r. i zarejestrowany przez Sąd Rejestrowy [...] – nr KRS [...], jak również pismo z dnia 20.07.2004 r. zawierające żądanie do dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w trybie art. 31 § 1 pkt 2 kpa podpisane przez osobę uprawnioną, a także pełnomocnictwo dla wiceprezesa Zarządu [...] L. udzielone przez prezesa i członka Zarządu Głównego. Obecny na rozprawie przed Sądem w dniu 27 kwietnia 2005 r. Prezes Zarządu – A. K., oświadczył do protokołu, że L. brała udział w postępowaniu przed organem I instancji, natomiast nie brała udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym.
Należy zauważyć, że stanowisko organu zajęte w odpowiedzi na skargę, który przyznaje, że błędnie odniósł się do oceny prawnej w kontekście przepisu 61 ust. 1 ww. ustawy nie może mieć wpływu na legalność zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich podanych powyżej przyczyn zaskarżona decyzja jako wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 80 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy nie mogła się ostać w obrocie prawnym i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.