Uzasadnienie
A. M. wniósł skargę do Sądu na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania ziemi nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r. wydanego przez Powiatową Komisję Ziemską w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez "wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Wstrzymaniu wykonania podlegają więc tylko takie akty, które wywołują skutki materialnoprawne przez przyznanie uprawnienia lub obowiązku, a których wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub których wykonanie powodowałoby wyrządzenie znacznej szkody (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, niepubl.). Problem wykonania aktu dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
W rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie zawieszenia postępowania. Jest to akt, który nie podlega wykonaniu. Wynika to już z samej istoty postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym i nie można w ten sposób nadać stronie uprawnień bądź ustalić obowiązków o charakterze materialnoprawnym. W drodze postanowienia określane są bowiem co do zasady jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania. Taki, wyłącznie formalny charakter, ma zaskarżone postanowienie organu. Dotyczy ono odmowy zawieszenia postępowania, a w tym przypadku - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji o odmowie zawieszenia postępowania - pozwala na dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego.
Zaskarżone postanowienie w żaden zatem sposób nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej skarżącego, stąd w ogóle nie kwalifikuje się do wykonania, a wskutek tego - nie można wstrzymać jego wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt II FZ 588/08, niepubl.).
Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.