Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. B. i E. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Następnie, w dniu 28 września 2010 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną A. B. w niniejszej sprawie, z powodu niezachowania przymusu adwokacko- radcowskiego.
E. B. w dniu 7 października 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, ze skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną K. B. Skarżący uzyskuje dochód w wysokości 1700 zł z tytułu emerytury, jego żona – w wysokości 850 zł (również z tytułu emerytury). Wnioskodawca podniósł, iż wraz z żoną znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, są osobami schorowanymi, dochody w całości przeznaczone są na "życie" i leczenie, nie stać go na ustanowienie adwokata z wyboru.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek, należało uznać, ze zasługuje on na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W przypadku złożenia wniosku o udzielenie prawa pomocy, na wnioskodawcy spoczywał ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca wykazał, że w jego przypadku spełniona jest przesłanka skutkująca przyznaniem prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Biorąc pod uwagę, że wnioskodawca wraz z żoną uzyskują dochód w łącznej wysokości 2550 zł, nie posiadają jakiekolwiek majątku, należało uznać, że poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika przekracza możliwości finansowe skarżącego. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznać należało, że poniesienie przez skarżącego kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru, mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu.
Z powyższych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy – P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.