Uzasadnienie
F. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty i ustanowienia pełnomocnika. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 7 kwietnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika.
W uzasadnieniu wniosku F. A. podał, że przebywa w Polsce nielegalnie, nie może podjąć pracy, a co za tym idzie uzyskać dochodów. Wskazał, że jedynym źródłem jego utrzymania jest sporadyczna pomoc w formie przelewów bankowych od brata mieszkającego w [...] oraz rodziny mieszkającej w [...]. Skarżący przekreślił rubryki formularza wniosku przeznaczone na oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Do wniosku dołączył zaświadczenie Banku [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., z którego wynika, że jest posiadaczem rachunku bankowego w wymienionym banku. Stan środków na [...] kwietnia 2016 r. wynosił 9.618,46 zł. Rachunek nie jest obciążony zajęciami egzekucyjnymi.
Przystępując do oceny przedmiotowego wniosku, w pierwszej kolejności należy wskazać, że generalną zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Stosownie bowiem do reguły zawartej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stąd też każda osoba wszczynająca postępowanie przed sądem administracyjnym powinna liczyć się z wydatkami na ten cel.
W świetle art. 246 § 1 ppsa prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Treść powołanego przepisu wskazuje, że dopiero gdy posiadane przez stronę środki okażą się niewystarczające może ona wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób, które znajdują się w sytuacji materialnej, pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.
Wysokość wpisu od skargi wynosi w przedmiotowej sprawie 300 zł (§ 2 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wysokość wpisu od skargi kasacyjnej, o ile skarżący wniesie ten środek odwoławczy, wyniesie 150 zł (§ 3 powołanego rozporządzenia). Wysokość innych, ewentualnie należnych opłat sądowych, jak opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku, czy wpis od zażalenia, jednorazowo nie przekroczy 100 zł (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych - Dz. U. Nr 221, poz. 2192, § 2 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Co istotne, ewentualne uiszczenie wymienionych opłat sądowych nie będzie wiązać się z koniecznością jednorazowego wygospodarowania niezbędnych do tego środków. Poniesienie przez stronę wydatków ze wskazanych tytułów jest bowiem rozłożone w czasie.
Środki zdeponowane na rachunku bankowym F. A. wielokrotnie przekraczają ustaloną powyżej wysokość opłat sądowych w przedmiotowej sprawie. Należy zaś podkreślić, że koszty sądowe należy traktować, jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Dysponując środkami w wysokości ponad 9.500 zł i otrzymując pomoc finansową od członków rodziny, skarżący jest w stanie – bez uszczerbku koniecznego utrzymania – wygospodarować środki potrzebne zarówno do uiszczenia opłat sądowych w sprawie wszczętej jego skargą, jak do ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w postanowieniu.