Uzasadnienie
J. R., M. i A. małż. S., J. G., L. A., E. F., M. K., A. F., J. K., J. i I. małż. S., A. G., J. S., [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., K. B., P. V. i A. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, oraz J. S., J. B., M. L. i B. F. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu stacji [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić w całości, aczkolwiek w stosunku do Skarżących zaszły różne przyczyny jej nieskuteczności, co zostanie następnie wyjaśnione.
Przypomnieć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi przez Sąd każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.
Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 ustawy 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.), zwana dalej "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis art. 101 u.s.g. podlegał istotnej nowelizacji. W aktualnym stanie prawnym wniesienie skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym zgodnie z przepisami przejściowymi ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, przepisy ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym tą nowelizacją stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu jej wejścia, tj. po 1 czerwca 2017 r. Zasada ta odnosi się również do art. 52 i art. 53 p.p.s.a., które w brzmieniu nadanym tą nowelizacją stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy.
Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi uchwała z [...] sierpnia 2000 r. Zastosowanie w sprawie znajduje zatem art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzemieniu obowiązującym do [...] maja 2017 r. Przepis ten stanowił wówczas, że "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Tak więc stosowanie do art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, wnosi się ją w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na złożone uprzednio wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Jak wynika z akt sprawy, [...] października 2018 r. wpłynęło do Rady [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zaistniało w związku z podjęciem przez Radę Gminy [...] uchwały z [...] sierpnia 2000 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu stacji [...]. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Skarga została zaś wniesiona [...] marca 2019 r., a więc z uchybieniem przewidzianego prawem terminu (por. uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07).
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił spóźnioną skargę J. R., J. G., L. A., E. F., M. K., A. F., J. K., J. S., A. S., A. G., J. S., [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. i K. B., o czym postanowił jak w punkcie I. Co zaś dotyczy pozostałych Skarżących, to ich skarga również podlegała odrzuceniu. Z ustaleń Sądu wynika bowiem, że przed wywiedzeniem skargi nie wszyscy Skarżący wyczerpali tryb jej skutecznego wniesienia. Analiza akt sprawy, szczególnie podpisów złożonych na wezwaniu Rady Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa prowadzi do wniosku, że osoby te nie podpisały się lub w ogóle nie złożyły takiego wezwania. Wezwanie to, mimo wskazania jako osoby wnoszącej, nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem M. S., A. P., B. F., J. S., J. B., P. V. (zamiast której podpisana jest H. B.) i M. L. (zamiast której podpisana jest J. L.). W orzecznictwie zgodnie zaś wskazuje się, że ustawowym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co oznacza, że przed wniesieniem skargi istnieje obowiązek, aby bezskutecznie wezwać organ administracji publicznej do usunięcia naruszenia.
O bezskuteczności tego wezwania można mówić zaś zarówno, gdy organ nie uwzględnił tego wezwania, jak i również, gdy właściwy organ nie zajął żadnego stanowiska w sprawie. Również treść art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej nie pozostawia innych możliwości interpretacyjnych. Nie ma żadnych innych podstaw prawnych też do wyłączenia zaskarżonego aktu spod obowiązywania tego przepisu, ponieważ znajduje się w nim wprost odniesienie do ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Skarga M. L., J. S., J. B. oraz B. F. dodatkowo obarczona jest brakiem formalnym, pomimo bowiem wezwania Sądu występujący w sprawie pełnomocnik nie nadesłał dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawienie do ich reprezentacji w niniejszym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a., odrzucił niedopuszczalną skargę J. S., B. F., M. S., J. B., A. P., I. S., M. L. i P. V., o czym postanowił jak w punkcie II. O zwrocie uiszczonego wpisu postanowiono, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak w punkcie II. sentencji.
Sąd zauważa również, że ekonomika procesowa, jak i stwierdzone uchybienie terminu do wniesienia skargi oraz jej niedopuszczalność wobec części ze Skarżący, sprawiły, że odstąpiono od wzywania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Stwierdzona bezskuteczność skargi skutkowała również brakiem możliwości uwzględnienia wniosku o cofnięcie skargi części Skarżących. Sąd podzielił bowiem stanowisko, że nie jest możliwe cofnięcie skargi, jeśli z powodu braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Innymi słowy, cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna oraz nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Z tego względu Sąd odstąpił również od wzywania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o cofnięcie pełnomocnictwa.