Uzasadnienie
W dniu 5 czerwca 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący M. K. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej ulica [...] w S. Z informacji podanych przez wnioskodawcę w nadesłanym formularzu wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Źródłem dochodów skarżącego i jego małżonki są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 2220,37 zł brutto miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż skarżący oprócz domu o pow. 84 m2, nie posiada żadnego innego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Wskazując na trudną sytuację majątkową i osobistą skarżący poinformował, iż jego żoną jest osobą niepełnosprawną od urodzenia, z tego też powodu pozbawiona jest możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy.
Ponadto oświadczył, iż sam jest osobą chorą, po wypadku, inwalidą II grupy. Konieczność ponoszenia wysokich kosztów leczenia, w ocenie skarżącego, znacznie obciąża budżet domowy i uniemożliwia pokrycie przez niego jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na względzie ustalenia faktyczne dokonane na podstawie informacji podanych przez wnioskodawcę we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że spełnia on przesłankę, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie.
Należy mieć na uwadze, iż jedynymi dochodami skarżącego oraz jego małżonki są dochody z tytułu emerytury w łącznej wysokości 2220,37 zł brutto miesięcznie, czyli ok. 1100 zł brutto na osobę. Skarżący co prawda nie określił kosztów utrzymania rodziny oraz wydatków ponoszonych z tytułu stałego leczenia, jednakże biorąc pod uwagę kwotę uzyskiwanych przez niego oraz jego żonę dochodów, brak jest podstaw do uznania, że posiada on wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego.
Aktualna zatem sytuacja materialna wnioskodawcy, w szczególności niskie dochody, brak majątku, który mógłby spieniężyć oraz zły stan zdrowia pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.